De lange harde winter is bijna ten einde.

Vrijdag had ik de ploegvoorstelling met mijn nieuwe team voor 2013: KVC Deinze.
Dit betekent dus dat er volgend weekend de clubkampioenschappen zijn en het nieuwe wielerseizoen voor de deur staat. Een seizoen waar ik enorm naar uitkijk met mijn nieuwe ploeg. Het is een klein team, maar daardoor hebben we nu allemaal al een goede band. We zijn met 7 wegrenners en 3 crossers. Ik zal me zonder druk volledig kunnen toeleggen op het kermiscircuit en dus niet al te veel interclubs meer moeten rijden. Bovendien maken ze ook geen problemen van mijn 2de leven als triatleet.

Maar op mentaal gebied was het voor mij een lange, harde winter. Tot het moment dat ik op de jaarlijkse controle voor wielrenners moest eind december, was ik super gemotiveerd bezig met trainen. De voorbije enkeloperatie (sept 2011) heeft er voor gezorgd dat ik het vorige jaar constant heb opgebouwd. Ik bereikte pas mijn betere niveau naar het einde van het seizoen toe. Daarom had ik slechts een kleine rustpauze ingelast en wilde ik vanaf die conditie direct verder kunnen bouwen. Bovendien bleef het gesukkel en de pijn aan mijn enkel, waarvan ik toen nog steeds dacht dat het littekenweefsel was, maar verder duren, waardoor ik er eigenlijk al van uitgegaan was dat ik volgend jaar best nog vooral als wielrenner door het leven zou gaan. Daarom lastte ik nu ook enkele extra fietstrainingen per week in. Iets wat ik vroeger nooit deed omdat ik ook nog moest lopen. Daardoor zat ik tegen de nieuwjaarsperiode al op een voor mij ongekend niveau.

Op aanraden van de sportarts, die mij moest keuren, moest ik toch eens een scan laten nemen van mijn enkel, omdat ze de pijn, die ik nu nog ondervind niet meer zo heel normaal vond. Dat onderzoek was absoluut niet goed, waardoor ik er mentaal even volledig onderdoor ben gegaan. De sportarts kon mij niet echt meer verder helpen en raadde me aan terug naar mijn behandelende specialist te gaan, die natuurlijk net 2 weken (Kerst- en Nieuwjaar) in verlof was. Omdat ik ervan uitging dat ik toch weer voor een operatie stond kon ik mezelf echt niet meer overhalen om in donkere, koude weersomstandigheden aan de slag te gaan voor niks. 2 weken heb ik mezelf compleet laten gaan en heb ik geen fiets meer aangeraakt. Gelukkig ontdek ik nog steeds meer en meer de liefde voor het zwemmen en ben ik dat blijven verder doen.

Uit de eerste raadpleging bleek al, dat het niet allemaal zo simpel ligt en dat er nog redelijk wat onderzoek nodig zou zijn, alvorens eventueel te opereren. De dokter adviseerde me om mij terug te herpakken. Op de een of andere manier heb ik toen een klik gemaakt en ben ik verder gegaan, waar ik toen gestopt ben. Ik weet niet of er, of wanneer er een operatie volgt, maar tot die tijd wil ik de koersen die ik rijd, zo goed mogelijk voor de dag komen. Ik fiets terug meestal 6 keer per week en tevens spendeerde ik nooit eerder zo veel tijd in het zwembad. Dit laatste is een hobby, het is heel goed als aanvullende training en hopelijk helpt deze vooruitgang me later nog in eventuele triathlons.

Maar het blijft mentaal enorm hard, als je weet dat alle geleverde arbeid plots voor niets zou kunnen zijn geweest. Morgen heb ik weer een onderzoek. Hopelijk wordt ik een beetje wijzer. Dan vertrekken we voor een midweek naar Hengelhoef, waar ik een beetje op adem zal proberen te komen van de geleverde arbeid en hopelijk pluk ik al de eerste vruchten op de clubkampioenschappen in Bottelaere. De wedstrijde, waar ik start kun je nu telkens raadplegen in het venstertje op mijn home pagina.