Ode aan de crossduatlon

Al vanaf mijn overstap uit het ultralopen naar de triatlon, ondertussen al zo'n 15 jaar geleden vond ik al snel het meeste plezier in de crossduatlons. Een sport die toen in de hoogdagen van onderandere Filip Meirhaege, wijlen Benny Vansteelant en wijlen Frank Vandenbroucke heel veel aanzien kende hier in West-Vlaanderen. Over menige West-Vlaamse akker en drassige rivieroever werden heroïsche duels uitgevochten voor de camera's van de regionale TV's en een massa toeschouwers. Meerdere jaren vormden Oeselgem, Wevelgem en Langemark het strijdtoneel van een clash der titanen uit de verschillende zomersporten. Mountainbikers, wielrenners, triatleten en andere avonturiers troffen elkaar in wat toen nog winterduatlon heette.

Helaas zijn deze tijden voorbij gegaan. In West-Vlaanderen was lang geen enkele crossduatlon meer. In alle andere regio's kwamen wel winterduatlons. De grote prijzenpotten bleven achterwege, net zoals de grote toppers uit de zomer. Zelfs de meeste triatleten voelen zich zelfs niet meer aangetrokken tot deze mooie discipline en dat is heel spijtig. Toch zitten veel organisaties volgeboekt. Blijkbaar is toch een publiek van allegaartjes die houden van deze winterse uitdaging, maar de echte specialisten zijn dun gezaaid.

De voorbije winters moest ik door mijn enkelblessure alternatieven zoeken, maar die konden mij niet bekoren. In het veldrijden heb ik het een tijdje geprobeerd als amusement. Bij de officiële bond mocht ik blij zijn dat ik half koers haalde vooraleer ik uit koers werd genomen. Zonder extra mecanicien en extra reservefietsen is er bijna geen beginnen aan bij de elite, waar ik bij moet starten. Naast het niveau dat bijzonder hoog is en heel gespecialiseerd is, want je komt er bijna geen enkele wegrenner tegen, wordt je dan ook nog altijd eens je kansen ontnomen door de slechte startposities. Ook in de verschillende MTB wedstrijden die ik deed kreeg ik altijd te kampen met slechte startposities, waardoor meestrijden voorin al bijna op zich gewoon onmogelijk geworden is.

Bij de crossduatlons hebben we die problemen niet. Niemand wordt uit koers genomen omdat hij gedubbeld is. Geen reservefietsen en mecaniciens zijn nodig, want een MTB kan wel tegen een stootje. Iedereen kan dus occasioneel eens deelnemen en toch meestrijden voor de overwinning of toch op zijn minst de volledige wedstrijd afwerken, dit resulteert in een bont deelnemersveld van allerlei slag. Het leuke is dat de wedstrijd altijd spannend blijft. Al strijd je voor de 50ste plaats. Als snelle fietser, weet je altijd dat de opgeraapte slachtoffers meestal terug sneller lopen dan jezelf. Heel vaak levert dit spannende taferelen op en iedere wedstrijd is anders. Ardennen omlopen, West-Vlaamse klei, terrils of kempenheuvels, iedere omloop heeft zijn specialisten. Je hoeft er niet super voor getraind te zijn of uw zomerseizoen voor te hypothekeren. Na 1u30 is de wedstrijd vaak afgelopen en het is ook nog één van de weinige triatlondisciplines die geen gat in je budget slaan. En belangrijkste van al, in vorm of niet, meestal kun je terugblikken op een wedstrijd boordevol fun!

Moge er nog veel nieuwe organisatie's bijkomen!