Prestige

Dit is mijn eerste column die verscheen op 21/02 in de Krant van West-Vlaanderen naar aanleiding van de clubkampioenschappen.

Dit weekend is het weer zover. Dé clubkampioenschappen, een week voor de echte start van het seizoen. Met de geur van massageolie, hamburgers en stokvis komt de Vlaamse kermis, verspreid over de provincie, weer op gang. Voor de renners de kans om een eerste balans op te maken, voor de ploegleiders het moment om hun aanwinsten aan het werk te zien.

De clubkampioenschappen zijn echter al lang niet meer de gemoedelijke wedstrijdjes van ploegmaten onder elkaar, om zo wat ritme op te doen voor het nakende openingsweekend. Neen, het zijn harde kermiskoersen geworden. Veel clubkampioenschappen worden nu met verschillende clubs samen verreden. Er wordt niet meer gestreden om de eerste van de ploeg te zijn, wel om eerste club te worden. Veel draait om prestige. De pers is aanwezig, het publiek is nieuwsgierig. Dé gelegenheid voor teammanagers om met de spierballen te gaan rollen, het nieuwe materiaal te showen en met hun renners te pochen. Het imago van de ploeg staat op het spel. Het clubkampioenschap is een koers waarvan iedere renner zegt dat hij er niet wakker van ligt. Het telt voor niets mee en er zijn geen prijzen te verdienen, klinkt het meestal. Maar toch wordt er op groepstrainingen al volop gespeculeerd over de mogelijke kanshebbers.

Ikzelf moet eerlijk bekennen dat ik voor geen enkele koers zoveel stress heb. Zelfs na al die jaren en vele honderden wedstrijden kamp ik nog altijd met een plots gebrek aan zelfvertrouwen. Iedere renner weet dat het niet is omdat je 32 op training rijdt of de voorbije winter 1000km meer in de benen hebt, dat je in koers ook kunt volgen als het twee km aan 55 gaat. Zal ik mij kunnen handhaven in het peloton? Telkens komen de schrikbeelden van mijn allereerste koersjaren weer naar boven. Toen liet ik mij door iedereen wegduwen, verloor ik na elke bocht een rist plaatsen en toen het peloton voor de zoveelste keer op de kant getrokken werd, moest ik uiteindelijk lossen. Het is een nachtmerrie, omdat ik het zo vaak heb meegemaakt. En dan zwijg ik nog over het gevaar van de onwennigheid van het rijden in peloton, iets waar iedereen de eerste rondes weer gewoon aan moet worden.

Daarom zal ik heel blij zijn als de clubkampioenschappen weer voorbij zijn en ik hopelijk met wat meer zelfvertrouwen naar de eerste échte koers van het seizoen kan toeleven. Maar eerlijk is eerlijk ik zou heel fier en blij zijn als ik zondag kan poseren met de bloementuil van nieuwe clubkampioen...