4 Cimes de Battice.

13 November 2016

Back to the roots.

Zondag stond ik na vele jaren nog eens aan de start van de 4 cimes de Battice. Een wedstrijd die tijdens mijn ultraloop jaren ook al op mijn favorieten lijstje stond. Helaas moest ik door jarenlang blessureleed deze wedstrijd links laten liggen. Na vele jaren heropbouwen kon ik eindelijk terug meedoen. Het was een emotioneel weerzien.

De 4 Cimes de Battice is een klassieker die al meer dan 30 jaar bestaat. Nog van ver voor dat het traillopen heel populair werd. De 4 Cimes wordt vooral gelopen over kleine geasfalteerde weggetjes doorheen het Land van Herve, met over het ganse parcour 17 hellingen. Deze wedstrijd wordt door velen gelijkgesteld aan een marathon, maar deze wedstrijd heeft vooral een typische moeilijkheid nl het afdalen.

Na de crossduathlon in Malonne had ik gisteren een MTB training gedaan van 131km. Mijn bedoeling was dus die 33km vlot te proberen uitlopen en hopelijk niet in de problemen te komen in de 2de wedstrijdhelft, waar toch wel het zwaartepunt ligt van de 4 cimes.

De eerste kilometers gingen heel makkelijk en ik zat op een riskante koers. De kilometers bergaf zat ik aan 16km/u, terwijl de bergoplopende kilometers toch nog aan 14km/u gingen. Ik bleef op de rem duwen, maar een mens moet nu eenmaal bergaf lopen. Snel of traag, een belasting is het toch. Eens we 13km ver zijn komen we aan Val-Dieu voor de eerste keer op het diepste punt van het parcour en kan het allemaal beginnen.

Toch deden de benen al wat pijn. Ik start rustig de klim naar Neufchateau. Dat is een afwisseling van modderige trails en steile asfaltklims. Mijn rustige start rendeert en ik kom stilaan bij een groepje voor mij. De 1ste vrouw die tot in de vallei bij mij liep is ondertussen niet meer mee. Bij het keerpunt boven aan het Fort van Neufchateau na 18km krijg ik het helaas een eerste keer benauwd. De koude wind en regen krijgen we op die hoogte vol in het gezicht en mijn knieën en heupen doen enorm veel pijn bij de overschakeling van het klimmen naar het afdalen. Pfff, er is nog 15km te gaan. Ik had gehoopt dat ik conditioneel geen klop zou krijgen, maar ik had er niet op gerekend dat mijn carrosserie zou tegenspurten.

Na 21km zijn we terug in Val-Dieux en kan ik gelukkig terug beginnen klimmen. Gelukkig zit er in de laatste 12km veel meer klimwerk dan daalwerk. Ik krijg geen klop van de hamer maar de carosserie sputtert meer en meer tegen. Aan kilometer 31 zitten we op het hoogstepunt en moeten we nog 1 keer diep dalen om de laatste klim naar de finish aan te vatten. Ik verlies in die laatste 2km nog een 10-tal plaatsen, want nu is dit echt geen lopen meer. Aangemoedigd door Yannis, die 6de werd in de 6km, mijn vrouw en een drumorkest doe ik er alles aan om zonder stappen de aankomst te bereiken, waar ik terstond in tranen uitbreek. Ik heb een lange weg moeten afleggen om hier ooit terug te komen. Dat doet wat met een mens. Moraal van het verhaal: 'Geef nooit op!' Voor hetzelfde geld liep ik nu overal rond met een wandelstok. Ik werd 59ste op 700-tal met 2u31min55sec of net 13km/u.

Conditioneel mag ik heel tevreden terug kijken op dit weekend. Het was toch een hele boterham om dit allemaal deftig verwerkt te krijgen. Dat mijn carosserie zo tegenwerkte, hoef ik mij niet druk in te maken. Dat afdalen op asfalt dat is iets waar ik nooit op train en dat iedereen wel sloopt. In Kasterlee zou ik daar normaal geen last van mogen hebben.