The Bastion IM Distance triathlon Hever Castle (UK)

09 July 2017

Zondag stond voor mij mijn grote voorjaarsdoel op het programma. The Bastion aan Hever Castle in Kent (UK) is een triathlon over de volledige afstand. Een wedstrijd die als heel mooi, maar ook als extreem zwaar aangekondigd werd. En vooral het eerste was zeker geen understatement. Al vanaf de aankomst waren we al onder de indruk van het indrukwekkende domein rond Hever Castle, een vaste stopplaats voor toeristen die de beroemde tuinen in Kent gaan bezoeken.

85 deelnemers melden zich aan voor de volledige triathlon. Er waren 5 prijzen voorzien, waarvan ik graag eentje zou meepikken en daarvoor rekende ik op een tijd van rond de 11u. Maar ik zou me daar niet op vastpinnen, want uiteindelijk zou alles afhangen van de concurrentie en ik wou absoluut plezier beleven aan deze wedstrijd en niet sneuvelen, zoals al wel eens eerder durfde gebeuren op een volledige triathlon. Mijn laatste volledige triathlon is nu ondertussen toch al wel 8 jaar geleden.

Bij de aanmelding gisteren was het al snikheet, bijna ondraaglijk zelfs daar op de grasvelden rond het kasteel. Toen begon ik mij al vragen te stellen hoe ik die hitte zou overwinnen. Maar de voorspellingen waren onzeker voor de zondag en er zou misschien wel wat meer bewolking zijn. Bij de start leek dit alleszins het geval want de start moest een half uur uitgesteld worden door de dikke mist boven het meer.

Om 6u30 werden we dan op gang geschoten. Ik gleed rustig weg. Er was geen rimpeltje op het water en gelukkig stond er iedere 100m een boei, want anders zag je geen steek. Best indrukwekkend. Na 900m doken we dan de Hever river in. Een heel smal kronkelend riviertje, waar we in het midden van het lis zwemmen aangemoedigd door de toeschouwers op de voetgangersbruggetjes. Het lijkt erop dat ik heel goed bezig ben, want ik kan constant inhalen. Ik geniet echt van mijn minst favoriete onderdeel. Het verveelt voor geen meter. Bij de passage voor het kasteel alvorens de 2de ronde in te gaan, kan ik mij eindelijk eens in de voeten leggen. Ik zie geen steek voor mij van het troebele water, maar na een halfuur experimenteren met allerhande trucks, heb ik eindelijk het ritme om toch wat voordeel te halen van andermans werk.

Als 15de kan ik beginnen fietsen. Ik ga heel rustig van start en haal eigenlijk maar mondjes maat iemand in. Dit begint toch wel een beetje op mijn mentaal te werken, maar ik blijf kalm. Eten en drinken is de boodschap, net zoals op training. Het parcour is constant op smalle 2 vaks asfaltweggetjes. Het volledige parcour bevindt zich tussen 60m en 210m hoogte. Je hoeft nergens te remmen en toch hebben we 3000hm op deze rit en is het een hele uitdaging om 30km/u te halen. Het ene moment rijd je nog 70km/u om een paar 100m verder al terug te zitten harken aan 17km/u. Heel lastig! Nooit heb je tijd om eens in je ritme te komen.

Hoewel ik heel rustig gestart ben, zal ik toch per ronde 5 min trager rijden. Automatisch moet ik meer hellingen al zittend nemen ipv en danseuse en dan gaat het snel. Toch begin ik plots snel heel wat concurrenten in te halen. De hitte begint duidelijk al zijn tol te eisen. Ik verlies ook redelijk wat tijd met drinkbussen over mijn hoofd kieperen. Ik mocht er niet aan denken wat dat zal worden in het lopen.

Na 7u10! begin ik als 4de te lopen, maar ik heb er enkele die kort op mijn huid zitten. Dit wordt nog een lange opdracht. Met de LCMT nog in mijn geheugen weet ik dat ik mij de eerste 3 km wat tijd moet geven om te bekomen. Ik start heel rustig. Bij het verlaten van het kasteeldomein hebben we direct enkele lastige klims. Alles is trouwens onverhard. Een prachtparcour, dat goed beloopbaar is, maar toch heel lastig. Op de stukken in de felle zon stap ik vroeg en aan de eerste bevoorrading doe ik mij te goed aan heel wat cola en water en neem ik bijna een bad in de sponsen. De eerste 3km kostten me 20min, maar ze leken me goed te hebben gedaan. Ondertussen was ik al afgezakt naar pos 9. Ik kom op gang en loop al naargelang het hoogteverschil km's tussen 5m20 en 6m40. Aan alle water en drankposten neem ik de tijd om af te koelen en te drinken en ik krijg warempel vleugels. De 2de in de wedstrijd lag al uitgeteld in de kant. Eentje van de atleten die mij in het begin voorbijliep, was ook plots gesneuveld. Het was een waar slagveld. Er was ook een halve triathlon bezig en ik moet eerlijk zeggen, dat ik eigenlijk bijna niemand meer zag lopen. Ik haalde volop atleten in, af en toe eentje van de volle. Die top 5 was dan toch nog mogelijk?

Na 14km zagen mijn supporterende familieleden dat het allemaal nog supergoed ging. Ik zou dit hier makkelijk uitlopen. Ik voelde mij in mijn sas, dat wordt een fluitje van een cent. Tot plots 3km verder. Een wandelpad door een maisveld bergop. Niks van schaduw en plots gaat het helemaal mis. Zelfs al stappend krijg ik geen adem meer. Ik word heel misselijk, de spieren verkrampen. Aan de volgende waterpost in het kasteel van Chiddington, geraak ik maar niet afgekoeld. Oudjes op wandel in het kasteeldomein lachten en dachten dat ik een bad zou nemen in de sponsen. Ik probeer verder te stappen. Een lange beklimming in een weide, opnieuw in de vlakke zon. Ik geraak amper nog wandelend vooruit. Deelnemers steken mij al wandelend voorbij. De man met de hamer slaat er hier serieus niet naast zulle.

Ik geraak amper nog aan het einde, waar ik helaas de handdoek moet gooien. Volgens de mensen aan de aankomst vertoonde ik alle syptomen van een hitteslag. Rillen, kippevel, enz. Ik ben toch wel wat ontgoocheld. Ik kan al mijn ganse leven moeilijk tegen de hitte en het is toch wel frustrerend dat ik dat hier net in Engeland moet treffen. Volgens de Engelsen was dat echt uitzonderlijk. Ik kende nochthans een superdag en ik had er heel veel voor gedaan. Aan de andere kant besef ik ook dat ik zo lang ik niet meer basis kan trainen in mijn lopen dergelijke lange afstanden nog niet direct voor mij weggelegd zijn. Vroeger was lopen mijn 2de natuur, maar sedert mijn operatie blijft het lastig. Zeker nu wanneer ik de duurlopen enorm had opgedreven, was iedere training een karwei. Als het op training al een karwei is, dan is het dat na 7u sporten zeker. In het fietsen kom ik op dergelijke afstanden ook niet meer zo tot mijn recht als in de korte wedstrijden. Toen ik enkele mannen van de halve triathlon mij zag voorbij rijden op de hellingen, besefte dat ik op die hellingen normaal ook keihard omhoog zou kunnen knallen. Dat ligt heel dicht bij de intensiteit van in de koers en mijn sterkte in triathlon. Maar als je een fietsnummer van 6u voor de kiezen krijgt kun je je geen enkele inspanning veroorloven en dan ben ik ook niet meer zo veel sterker dan iemand anders.

Ik zal nu even rusten en dan waarschijnlijk de rest van de zomer wat korte wedstrijden doen in combinatie met de koers. Hetgeen ik liefst doe. Het voordeel van een volle triathlon in de eerste seizoenshelft is vooral de motivatie om veel volume te trainen. Dit kan nu niet anders dan renderen in de 2de seizoenshelft. Voor de rest zal ik proberen meer en meer het accent te kunnen leggen op mijn looptrainingen. Dit moet echt beter kunnen. Ik wil dit echt voor mezelf. Want uiteindelijk schuilt de ultraloper van in mijn tiener en twintigerjaren nog altijd diep in mij.