BK crossduathlon Geel

19 March 2017

Gisteren stond het BK crossduathlon op het programma. Ik heb pas deze week beslist om te starten. Vooraf sprak dit BK me niet zo aan. Ik ben geen echte fan van de Kempenduathlons. Het is ten eerste al niet bij de deur en meestal tref ik er snelle parcoursen aan, waarin ik meestal weinig kan goed maken op de fiets ofwel omdat het supervlak is ofwel omdat ik altijd opgehouden wordt in de voor de Kempen typische singletracks. Bovendien kondigde het BK zich aan met 6km lopen in de eerste run, daar waar we normaal maar 3 a 4km lopen hebben. Nog een nadeel dus. Maar in Arras bleek dat de vorm goed was en het is toch een BK. Een heel seizoen crossduathlons doen en dan het BK laten liggen, dat is ook not done, vind ik.

Al van het moment ik toe kwam, bleek dat ik geen spijt zou krijgen van mijn reis naar Geel. De organisatie was top. Het parcour was allemaal uitgestrooid op slechts 1km². Spektakel voor de toeschouwers en fun voor de deelnemers. Helaas geen parcour op mijn maat. Nergens kon ik op kracht komen of ik moest al weer in de remmen.

De sfeer voor de start is veel minder relax dan op een gewone duathlon. Beduidend minder recreanten en iedereen is hier toch met een missie. Toen het 125-koppig peloton op gang werd geschoten, was het nog hectischer dan in een beachrace. 2 gevallen lopers moest ik ontwijken en toen we als een bende razende wildemannen een drassig grasveld invliegen moet ik dan nog eentje ontwijken die zijn schoen achter gelaten heeft in de blubber. Wat is me dat hier allemaal.

Ik voel me absoluut niet fris. Ik probeer ondertussen toch de trainingen al serieus op te trekken voor oa mijn volledige triathlon deze zomer en dat laat zich al wel eens voelen, zeker in zo'n explosieve eerste run. Gedurende de 4 ronden lopen, vertraag ik wel wat, maar toch haal ik constant atleten in om pas als 55Ste! te wisselen. Dit is hier een niveau dat kan tellen.

Mijn vrouw riep me de achterstand door op Jurgen Boterberge en Bert Dewaele. 2 veteranen die volgens mij heel dicht bij de titel zouden stranden. 2min40 was de eerste achterstand. Ik begin aan mijn traditionele inhaalbeweging. Constant remmen, optrekken, roepen dat mijn tegenstanders opzij moeten. Maar ze bijten zich allemaal vast in mijn wiel en het kost telkens heel wat inspanning om ze op een beetje achterstand te zetten. Mijn vrouw riep me toe dat er zeker nog 10 veteranen voor zaten. Toch wel een beetje deprimerend, maar hoe verder de wedstrijd komt hoe makkelijker ik mijn tegenstanders begin in te halen. Als ik eenmaal eeuwige rivaal en straks BK bij de H50 Wim Dewaele inhaal en wat later broer Bert, weet ik dat ik aan een goede wedstrijd bezig ben. Ondertussen zat ik ook al op 40sec van Boterberge. Was die medaille dan toch binnen bereik?

Bert Dewaele vliegt direct weg van mij in de 2de run. Ik verdrink bijna in de blubber, want ik geraak niet op gang. Ik heb pijn aan mijn hiel die 4 jaar geleden geopereerd is. Tijdens een drop op het MTB parcour ben ik nogal raar geland en het is precies of die bouten in mijn hiel wat getoucheerd zijn. Ik kom er net op tijd door en moet er net zoals vorige week opnieuw een lange spurt uit persen, want ik kan maar nipt een volgende veteraan voor blijven. Helaas bleek Boterberge achteraf slechts 3de veteraan en ik dus 5de. Jammer! Maar ik ben zeker tevreden van mijn wedstrijd. Jammer dat ik zo veel tijd blijf verliezen in mijn eerste run.

Misschien nog een tip voor de VRT. Als ze nog eens niet weten wat uitgezonden op een zondagnamiddag, moeten ze zeker dat BK eens overwegen. Topsport en spanning wordt hen op een schoteltje gebracht op een compact parcour met cyclocross allures. Kijkcijfers gegarandeerd! Proficiat aan de organisatoren voor dit mooie BK.