Clubkampioenschap Bottelare

17 February 2013

Kleine titel, groot geluk in Bottelare.

Gisteren beleefde ik een prachtige dag op het clubkampioenschap in Bottelare. Met de muizenissen in mijn hoofd, die ik in het voorbije bericht neerschreef, wilde ik absoluut niet afgaan in deze koers, die misschien de laatste voor een tijdje kan zijn. De mensen van mijn nieuwe ploeg leggen me absoluut geen druk op, maar toch wilde ik ze zeker eens tonen wat ik in mijn mars heb.

Bovendien had ik wel een serieuze kans om clubkampioen te worden. Aan deze titel wordt door de meeste renners niet zoveel waarde gehecht, maar ik weet dat je daar achteraf toch veel voldoening van hebt. De eerste krachtmeeting van het jaar heeft altijd wat speciaals.

De bezetting was heel sterk omdat ook profs in deze wedstrijd mochten starten en ook het parcour was niet van de poes om mee te starten. Een klein nijdig hellingetje, slechte en modderachtige wegen, bochten met kasseitjes, enz, kortom alles was aanwezig voor een typisch harde Vlaamse kermiskoers.

De eerste 2 van 14 ronden waren geneutraliseerd en ik kon voorin de wedstrijd aanvatten. In het begin gaat het er wat nerveus aan toe, maar na de 4de ronde was al duidelijk dat de goeden vooraan zaten en daar zouden blijven, want op dit parcour was het moeilijk opschuiven. Ik ging verrassend makkelijk mee en kon me ook zonder al te veel problemen in de eerste helft van het peloton handhaven.

Ik nam niet te veel risico's door al te veel mee te springen, want ik wou absoluut de eerste van de ploeg zijn. Voor 1 keer was het deze keer dus een beetje de ploegmaten in het oog houden. Toen na een 6-tal ronden er al 6 man voorop was, ook nog een 2 tal weg reed met oa Patrick Couckuyt, besloot ik mij ook eens te risceren. Ik kon heel nipt het gat dichten en we waren blijkbaar vertrokken. Uiteindelijk zouden we met 8 man blijven ronddraaien en tot op 15sec van de kopgroep komen.

Mijn enige doel was om het peloton voor te blijven en dat was met enkele serieuze brommers aan boord geen probleem. Enige probleem was om er niet af te schieten. Uiteindelijk verbrokkelt onze groep volledig en kan ik als 11de over de meet rijden. Maar meer dan de uitslag laat vermoeden, was ik dolgelukkig. Met zo'n conditie reed ik zo vroeg op het seizoen nog nooit rond. Het is dus toch mogelijk om je als werkmens in dagsysteem in België voor te bereiden, zonder warmere oorden op te zoeken. Daar ben ik toch wel trots op.

Morgen heb ik hopelijk meer nieuws over verdere acties ivm mijn enkelblessure. Nu is ondertussen zeker dat mijn pijn te wijten is aan de ontsteking van het gewricht.