Clubkampioenschap Team Bikesensation

25 February 2018

Zondag stond nu al de 4de editie van ons clubkampioenschap op het programma. Ieder jaar een ultra geheim event waarvan de locatie tot de laatste week geheim blijft. De laatste 2 edities werd gekozen van een soort crossduathlon om de triatleten in het team tegemoet te komen, maar dan eentje waar het MTB'en, toch de hoofddiscipline van het team, belangrijkst blijft. 5km lopen - 50km MTB en nog eens 5km lopen. Er was ook 2 keer de mogelijkheid om 30sec bonificatie te verdienen op een technische passage voor wie geen voet aan de grond zette. Voor de jeugd en vrouw in ons team waren er ook kortere versies voorzien. Alle recepten aanwezig dus voor een leuk teamevent.

Na mijn lijdensweg vorige week in de inferno, wou ik dit zondag niet nog eens opnieuw meemaken. Daarom, geen koers op zaterdag, maar eens het parcour gaan verkennen. We hadden zaterdagmorgen de GPS file gekregen, het parcour zou wel uitgepijld zijn, maar een GPS was toch ook wel heel nuttig. Tijd dus om eens wat te experimenteren met mijn kleine edge 20, en dit werkte wonderbaarlijk goed, want ik ben niet zo'n expert met die GPS toestanden.

Na 2 ronden rustig verkennen kreeg ik in die ijskou al een klop van de hamer. Het parcours was er eentje van constant draaien en keren en die nooit echt bolde. En dan die uitputtende wind. Dit was een belangrijke les die ik trok voor 's anderendaags. De youngsters in mijn team zouden zeker slaag krijgen. Zo'n clubkampioenschap doet toch wat met een mens. Het motiveert me altijd als ik eens kan winnen, dus ik zou er 100% voor gaan.

Met 3 concurrenten moest ik rekening houden. Korneel Lagae, in wedstrijden waar het niet te moeilijk is kan ik hem normaal niet aan, maar eens het wat parcour wat technischer wordt zakt hij helaas snel weg. Deze wedstrijd zou helaas niets voor hem worden. De jonge Yorick Van Den Berghe, die met mij deelnam aan de duo-athlon in Spa. Die liep daar minimum even sterk als ik en technisch is hij als de besten op de MTB. Alleen vreesde ik een beetje voor hem de duur van de wedstrijd op zijn jonge leeftijd. En dan titelverdiger Bram, die normaal gezien een stuk minder loopt als ik, maar als 2 malig BK marathon MTB in de funklasse een beresterk biker is die nog steeds veel progressie maakt.

In tegenstelling tot in andere duathlons werd eens traag gestart. Ik had me voorgenomen ook rustig te starten vanwege de lange duur. Ik was zeker dat iedereen deze opdracht zou onderschatten. Van achteraan kon ik iedereen goed inschatten, maar niemand die initiatief nam, dus was het aan mij om de wedstrijd open te breken. Zoals verwacht kreeg ik Yorick mee in mijn zog. En voor ik het wist was ik eigenlijk al vol aan het gaan door de bossen daar op de grens van Ruiselede, Wingene en Beernem. Ik loop heel goed naar mijn doen. Het doet goed om te zien dat er in frisse toestand toch nog een beetje snee op zit. Het is wel een ontgoocheling om te zien dat Bram op heel korte afstand blijft volgen. Vorig jaar was hij een van de zwakste. Dit verliep niet volgens plan. Mijn plan was om met Yorick aan te zetten en hopelijk te kunnen samenwerken zodat we Bram niet meer terug zagen en dan hopen dat Yorick zichzelf zou tegenkomen door de duur.

Na een snelle wissel ben ik alleen weg. Ik wou toch zo lang mogelijk uit hun zicht blijven want een beetje oriëntatie was toch wel nuttig. Helaas op de langere stukken rond Hertsberge zie ik de bui al hangen. Ik probeer een beetje op reserve te rijden en voldoende te eten en drinken, maar ik zie Bram blijven vechten met mij in het vizier. Eens hij mij inhaalt op de laatste stroken van de ronde met hier en daar weer techniciteiten doet hij er alles aan om mij er af te rijden. Gelukkig had ik gekozen voor mijn fully, dezelfde fiets als Bram, die mij alle fouten vergeeft. Ik rijd bij momenten echt door een donkere tunnel. Dit is echt buigen of barsten. Ik wist zelf niet hoe lang ik dit zou volhouden. Maar dit was het clubkampioenschap. Geen prijs of eer voor de 2de plaats. Ik wist dat als ik zou lossen, ik verloren was. Ik moest nog een halve ronde tot in Hertsberge kunnen aanklampen, want toen kwamen de stroken tegen wind en zou ik wel kunnen overleven.

Aan de eerste technische passage moet ik voet aan grond zetten en krijg ik niet alleen 30sec aan mijn been, ik ben Bram ook kwijt. Gelukkig kon ik het gat dichten. De komende 10km zijn nog heel hectisch waarbij we beiden 1 keer zonder erg in de fout gaan, maar we overleven. Ik ondervind stilaan dat het pure geweld er aan het uitgaan is bij Bram, maar toch blijft hij op de stroken tegen wind vol doorgaan. Wat een vechtlust, maar helaas de verkeerde tactiek, hoopte ik. Ik had al constant goed getankt, terwijl hij slechts op pad was met 1 busje. Voor de 2de keer in de technische zone kreeg ik weer 30sec aan mijn broek en ik kan ook met nog wat sec extra achterstand beginnen lopen. Maar direct was duidelijk dat het voor hem nog een lange lijdensweg zou worden. Mijn diepe respect voor Bram, voor zijn manier van vechten, maar ook voor het niveau waar hij nu al op staat. Die zal zeker mooie prestaties neerzetten dit jaar. Dit kan niet anders. Maar ik ben blij dat ik 3 jaar na mijn eerste clubtitel nog eens mocht pronken met de beker.