Combi Grand-Halleux 42km trail + 75km MTB

31 March 2018

42km trail + 75km MTB

De combi in Grand - Halleux stond heel deze winter aangeduid op mijn kalender. Niet omdat dit nu zo'n grote wedstrijd is, maar sedert die organisatoren door mijn aanraden die combi organiseren ben ik natuurlijk eerder geneigd om te gaan meedoen. Nieuw ten opzichte van vorig jaar was de langste versie van de combi, waarin we maar liefst 45km moesten lopen. Aangezien ik deze winter vooral mijn loopbasis wou uitbouwen, leek mij dit het ideale doel om voor ogen te houden, als ik weer eens dreigde een lange duurloop over te slaan.

Na mijn debacle in de Trail des z'Amoureux van 27km half februari, ben ik op zoek gegaan naar echte trailschoenen. De trainingen daarmee verliepen echter niet zo goed. Ik heb op mijn zero drop Altra 3.0 superior nu wel optimale grip en bescherming, maar ik ben absoluut alle gevoel met de grond kwijt en dat is als barefootrunner echt niet zo leuk. In het begin had ik zelfs al na 10km verhitte voeten. Ik moest dus echt wat werken aan mijn loopgevoel. Daarboven kwamen dan ook nog de trainingen met een rugzakje die, alhoewel alles ingenieus ontworpen is, het toch iets extra lastig maken. Na een maand aanpassen, leek ik er klaar voor. Ik ben ondertussen wel zo traag als een slak geworden, maar soit. Ik verwachtte eigenlijk niet veel zotten daar in Grand-Halleux, dus ik zou er vol voor gaan en zien waar we uitkomen.

Met 31 mensen staan we daar aan de start. Het zien er allemaal doorwinterde trailrunners uit, zelfs met skistokken en al. Toch zie ik er nog eentje met een koersklakske staan en eentje met een Pallmans koerstruitje. Na een gesprekje blijkt dat wij 3 zouden strijden voor de combi. Helaas ken ik geen van beiden.

Op zijn Waals trekken we met wat vertraging van start en het gaat meteen steil bergop. Ik zie mijn 2 kompanen wegvliegen. Vooral die met zijn koersklakske is direct uit zicht. Pffff, dat is toch wel even slikken. Ik ben toch niet naar hier gekomen om laatste worden. Maar ik concentreer me op de opdracht van vandaag. 41,7km trailrunnen goed overbruggen zonder stil te vallen. Ik loop snel in 13de positie en wat ben ik blij met mijn trailschoenen. Modder en stenen overal en nu kan ik er echt overal zonder glijden doorlopen. Wat een luxe. Soms blijf ik qua aanpassing aan moderne dingen wat te lang in het verleden steken. Na 6km kom ik al in positie 12. Daarna speel ik constant haasje over met positie 9, 10 en 11, maar eenmaal voorbij de 2de controlepost op 20km kom ik definitie in positie 9. Ik maak nog een klapke met de Pallmans jongen en loop vrij gemakkelijk weg op weg naar een laatste keer het hoogste punt van het parcours. Ik liep tijdens al mijn trainingen eerder nooit zo makkelijk. Zeker niet na 25km. Volgens het profiel zou het vanaf dan hoofdzakelijk bergaf gaan. Maar dat was op papier.

Aan km 28 ervaar ik plotseling in mijn beide bovenbenen een enorme spanning. Ik weet niet vanwaar dit komt. Heb ik toch te geweldig bergop gelopen? Of mij toch iets te geweldig laten gaan in de afdalingen? Of zijn het de weersomstandigheden, want regen wisselde zich al constant met hagel af. Een beetje vervelend, want conditioneel was ik nog heel fris, maar die benen doen heel vervelend. En het ging van kwaad naar erger. Ik had gehoopt wat te kunnen versnellen, maar ik moest in tegendeel in survivalmodus overschakelen. Ik moest constant op zoek naar een zuinige loopbeweging, wat heel moeilijk was, want het parcour leek van kwaad naar erger te gaan. Stijl bergop en bergaf, maar ook wortels, stenen, modder,... het werd een echte tsjolinge. Gelukkig viel ik nooit echt compleet stil. Op de steile hellingen efkes wandelen om de opkomende krampen uit de kuiten te houden en dan weer zo economisch mogelijk verder. Maar het bleef steeds erger worden. De afdaling naar de aankomst on ik amper nog lopen. Toch zou niemand mij nog inhalen en finish ik als 9de in 4u00min en 22sec met 4min voorsprong op de Pallmans jongen (Bart Crabbé), maar met 37min achterstand op de man met het koersklakske (Philip van Hemelen). Philip van Hemelen die blijkbaar vorig jaar nog bij de elite de Belgian Marathon series won. Een comeback maandag mocht ik dus vergeten. Maar toch ben ik blij met mijn prestatie. Na 7 jaar herstellen van mijn enkeloperatie, ben ik toch al waar ik nu ben en ik ben er zeker van dat ik, moest ik er mij op toeleggen, nog heel veel progressie kan maken in die lange trailruns.

Na de wedstrijd beleef ik niet het mooiste moment. Ik kan niet meer stappen van de pijn. Het duurt een half uur vooraleer ik aan ons appartement aan de overkant geraak. Eenmaal in bed of in de zetel kan ik er niet meer uit. Nog nooit meegemaakt. Dat ziet er echt niet goed uit voor maandag. Ik denk zelfs dat ik lichte koorts maak van de pijn. Bart Crabbé staat maar op 4min en die zag er nog redelijk uit, ik wil echt niet de laatste van ons 3 zijn.

Zondag doen we een parcourverkenning voor Yannis, die de combi doet en ook zal winnen bij de 12-14 jarigen. Ik voel dat zolang ik niet moet afstappen of rechtstaan het fietsen wel lukt. Het herstel van de benen gaat eigenlijk wel heel snel.

Maandag was het dan zo ver. Met ruim 400 renners staan we aan de start en ik weet nu al dat er weer heel wat uitvallers zullen zijn. Dit moet de absoluut meest veeleisende marathon van het land zijn. Ik sta achteraan het elite vak en verlies bij de eerste versmalling redelijk wat tijd. Maar dan kan ik de tocht op mijn gemak aanvangen. Voor het eerst kan ik eens echt proeven van een parcours op maat van mijn nieuwe fully met 1x12 speed. Het was een droom. Het nieuwe parcours is onmenselijk. Na 1u had ik nog geen 13km afgelegd en ik zie rond mij al veel renners die over hun toeren zijn gegaan. Sommigen zijn echt al aan het tsjolen. En het labeuren blijft maar duren. Bergop is het telkens 'skarten' om boven te geraken, afdalen is meestal stapvoets om recht te blijven. Na 35km komen we op het loopparcour van zaterdag. Ik had 2x gestopt op de bevoorradingen om vaste voeding te nemen en veel te drinken en dat begon nu te renderen. Er zat iets meer loop in en ik kende het parcours. Ik kende alle hindernissen en meestal leverde dat me wat plaatsen winst op. Ik raap heel veel lijken op en voor het eerst in 4 deelnames amuseer ik mij hier echt op dit parcours.

Na een kleine 5u labeuren finish ik als 84ste met een dikke 5 kwartier achter stand op Mathieu Van Der Poel. Hoe relatief alles dus is. Philip van Hemelen kon ik nooit bedreigen en achteraf bleek Bart Crabbé niet meer gestart voor de MTB wedstrijd wegens te veel stijfheid. We blikken weer terug op een mooi weekend. Volgende doel is de LCMT triathlon in het weekend van OLH Hemelvaart.