Criterium Moorslede

15 August 2014

De weg van de korte pijn

Door het aanhoudende slechte weer zijn we een dag eerder uit verlof terug naar huis gekomen. Donderdag had ik nog uit pure frustratie dat ik alweer een fietstraining moest annuleren een looptraining gedaan. Ik genoot er zodanig van om in de gietende regen over de bergpaden van het Vijlenerbos te draven dat ik ben blijven lopen tot ik helemaal niet meer kon. Ik kwam toe op 17km, een afstandsrecord van zeker 4 jaar ver. De laatste 2km bergaf naar mijn caravan waren dan ook een calavarietocht, maar ik had me toch eens uitgeleefd. Want ik zat toch wel met wat muizenissen in mijn hoofd na mijn pech op het BK. Mede door het slechte weer en een oververmoeid gevoel was ik de lust om te trainen volledig kwijtgeraakt.

Toen ik thuis kwam kreeg ik bezoek van mijn buurman en ploegmaat, die mij nog overhaalde om te gaan starten in het zware criterium van Moorslede. Mijn benen waren compleet kapot en nog geen 5 minuten nadat ik gebeld had om mij in te schrijven had ik eigenlijk al spijt.

Ik stel me vooraan op in de start omdat ik de eerste ronden zeker niet achterin op een lint wil zitten, want ik zou er anders zeker direct afliggen. Ik kon geen enkele macht zetten al zittend, maar al rechtstaand ging het eigenlijk wel goed en dat was op die korte helling in Moorslede wel het geval. Onder het motto "we gaan voor de korte pijn" ga ik in het begin direct volle bak. Uiteindelijk zou ik via verschillende groepjes en enkele keren heel erg diep gaan, met een 13-tal na de 3 leiders komen. Ik spurt me naar een 11de plaats. Maar vooral, het systeem van de korte pijn, heeft gewerkt. Ik denk dat ik betere benen had na de koers dan voor de koers.

Nu volgt een periode van kermiskoersen afwerken. Het is de eerste keer dat ik terug kom van vakantie aan de caravan, na een periode van weinig training. Normaal werk ik daar een soort mini stage af, maar nu heb ik alle tijd nodig gehad om te rusten. Ik was na de Vulkan triathlon echt in een zak gevallen. Mijn gebrek aan basis, door de klierkoorts, speelt me echt wel parten. Ik mag niet vergeten dat ik nog maar 3 maanden terug bezig ben en toch al weer een heel programma heb afgewerkt. Ik ben dus benieuwd hoe ik nu in die eerste koersen zal presteren. Ondertussen snuister ik ook stilaan nog eens de kalender af voor een nieuwe uitdaging in de triathlon of duathlon in het najaar.