Criterium Poperinge

05 July 2018

Het was toch met een bang hartje dat ik naar Poperinge trok. Vorig jaar, weliswaar op natte wegen en 3 dagen voor mijn volledige triathlon in Engeland, werd ik daar halfweg gewoon gelost. Bovendien voel ik aan alles dat ik niet in mijn beste periode zit.

Het criterium bestaat uit een driehoek met een sterk oplopende straat na een korte bocht na de aankomst. Ik had geluk, op die oplopende weg zat de wind fors tegen, waardoor het wel eens een keertje zou durven stil vallen. De eerste 15 van 40 ronden, moet ik gewoon harken om de denderende trein te volgen, maar daarna begon ik hier en daar aanvalsneigingen te krijgen. Alleen lukte dat nooit op die helling, maar dan wel op de andere stroken. Een paar keer kon ik alleen in de aanval trekken naar enkele ontsnapten. Het is lang geleden dat ik de speaker nog eens mijn naam mocht horen roepen. Maar het was iedere keer maar voor korte duur.

Bij het nemen van de korte bocht en dan het klimmen tegen de wind in, deed me iedere keer serieus parkeren. In die mate zelfs, dat ik enkele keren het hele lint moest laten passeren vooraleer ik weer kon aanklampen, iets wat steevast gevolgd werd door een tijdje verplichte recup achterin het lint.

Bij het ingaan van de laatste ronde laat ik mij voor de show, ik zou toch niet meespurten, nog eens gaan en sla als 4 de korte bocht in naar de helling. Bij het nemen van de bocht hoor ik ze achter ons tegen het asfalt gaan. Ik was nu verplicht om nog eens voluit te gaan, maar ik moet hier en daar de wielen lossen en word uiteindelijk na nog een slechte laatste bocht 20ste. 2 keer top 20 op 2 dagen, dat moet al beter zijn dan gans vorig jaar. We kunnen dus ondanks de naar mijn gevoel heel slechte conditie niet echt ontevreden zijn.