Crossduathlon Arras (Fr)

12 March 2017

Winst na een thriller!

Zondag werd het een drukke dag. Zowel Emma als Yannis zouden deelnemen aan de kinderwedstrijden. Die kinderwedstrijden in Noord-Frankrijk zijn echt publiciteit voor de sport en een mooi schouwspel om te aanzien.

Ikzelf was verrassend stijf. Dat na een onnozel wedstrijdje van amper 10km. Ik was blijkbaar heel diep gegaan, want zaterdag had ik nog lang last gehad van brandende luchtwegen. Gelukkig had ik tijdens de jeugdwedstrijden tijd om wat los te komen.

Met 70 deelnemers zouden we starten voor 5km lopen over 2 ronden op en rond de citadel, 20km MTB over 4 ronden en nog eens 2,5km lopen. Het werd een ware pleziertocht voor mij. Door mijn overwinning gisteren had ik zelfs in de achterhoede enorm veel gesupporter van alle medewerkers, dit terwijl ik anders vaak anoniem vanuit de achterhoede kom en pas laat in het wedstrijdverhaal voor kom. Ook Pascale en Yannis stonden op verschillende strategische plaatsen opgesteld om mij tussentijden en posities door te geven. Ideaal dus.

Met 2min30 achterstand op een kopgroep van 3 kon ik als 15de wisselen. Na dik één ronde zat ik al op plaats 4 samen met de persoon die de 2de fietstijd zou neerzetten en was ik al 45 sec. ingelopen op de kopgroep, maar ik had goed gedoseerd, dat zag er dus een haalbare kaart uit. Op de snelle strook in het bos geef ik aan om effen te moeten bekomen, in een duatlon ben ik nooit van plan om snelle lopers mee te nemen in mijn wiel en ik wou fris zijn om de 2de beklimming aan te vatten. Daar kan ik ook van hem wegrijden en ik kom al snel op 30sec van de kopgroep. Die kopgroep zit meer achter hen te kijken dan voor zich. Ze waren verwittigd van mijn komst en op de snellere strook in het bos is hun samenwerking helemaal weg.

Op 'mijn' veldweg heb ik er dan verdorie wel eentje die in mijn wiel blijft plakken zeker. Met piepende adem blijf ik dan maar volle bak doortrekken op de vlakke stroken, maar hij lost voor geen meter. Het is nochthans constant wisselen van spoor om gedubbelde atleten te ontwijken tot hij plots toch een foutje maakt. Ik hoopte erop dat hij aan die heel hoge snelheid zonder zicht in mijn wiel wel een fout zou maken. Dat kon bijna niet anders.

Het was een geruststelling dat hij direct uit beeld verdween. Maar ik mocht niet op mijn lauweren rusten. Die achtervolgers liepen toch 2min30 sneller, dan ik. Ondertussen was de sfeer op de Place des armes super! Ik werd enorm opgejut door de vele sympathieke supporters. Op adrenaline kan een mens toch nog een stuk verder zijn grenzen verleggen.

De laatste ronde loopt perfect en met 1m10 op een 4-tal kan ik beginnen lopen. Voor wie een beetje kan rekenen en tellen weet dat dit wel een heel dubbeltje op zijn kant wordt. Ik verlies nog wat extra seconden in de wissel omdat ik volgens de scheidsrechter mijn fiets niet correct gestald heb. Ik spurt weg, maar op het eerste lusje de vesten op en af tussen de steenbrokken, zie ik al direct dat ik 20sec moet prijsgeven. Ik kan de tegenstand op de lusjes op en rond de citadel contant inschatten en zie de tegenstand heel snel naderen, terwijl ik aan hetzelfde tempo loop van in de eerste run. Alle signaalgevers supporteren, maar ze supporteren nog veel meer voor diegene achter ik en ik hoor dat lawaai altijd maar dichter komen. Op het hoogste punt in de laatste 500m zie ik de schrik in de ogen van mijn gezin, terwijl ik al heel ver over mijn limieten ben gegaan. Wat een harde sport kan dit soms toch zijn.

Met slechts 15 sec voorsprong mag ik toch nog nipt de armen omhoog gooien. Wat een thriller was me dat. Maar het nagenieten is dubbel zo mooi. Wat zijn we tevreden na zo een mooi weekend, waarin echt alles perfect mee zat.