Crossduathlon Flobecq

12 June 2016

Het Pay des collines net voorbij Ronse is een mooie streek waar ik altijd graag kom. Helaas ligt dit net buiten mijn traditionele trainingsbereik en kom ik er dus veel te weinig naar mijn zin. Daarom vond ik het altijd dubbel spijtig dat deze vrij nieuwe organisatie altijd samenviel met de triathlon in Beernem.

Maar door de valpartijen de voorbije weken is mijn zwemmen echt erbarmelijk en zijn mijn andere disciplines ook niet om naar huis te schrijven. Gelukkig leek het tij zich deze week een beetje te keren en kon ik eindelijk eens een deftige trainingsweek afwerken. Ze gaven toch geen te best weer uit en na de koers van gisteren in Wervik zou van trainen waarschijnlijk niet veel deftigs meer in huis gekomen zijn, daarom koos ik dan toch maar naar Flobecq te trekken voor mijn favoriete discipline die crossduathlon toch is. Het voordeel van deze discipline is dat je bij een mindere vorm toch nog altijd kunt genieten van het parcour en de omgeving.

Het was wel een ontgoocheling toen ik bij de daginschrijving startnummer 28 kreeg. Uiteindelijk zouden slechts 35 deelnemers starten voor een wedstrijd die perfect georganiseerd was. Er waren zeker 2 keer zoveel medewerkers dan deelnemers en daar bovenop nog eens 4 scheidsrechters om alles officieel te maken. Ik vind dit echt heel jammer. Het doet me wel deugd om vast te stellen dat daar 2 deelnemers waren die deze wedstrijd via mijn tri-portaal hebben leren kennen en dus anders nooit aan de start zouden hebben gestaan.

De start was gemoedelijk en forceren en drummen was voor niks nodig gedurende de eerste 6km run. Ik wist trouwens ook totaal niet wat ik aan kan, want ik ben pas 2 weken terug aan het lopen en na mijn laatste duurloop van 10km vorige maandag ben ik 4 dagen stokstijf geweest. De eerste 3km loop ik verrassend toch aan een 15km/u, maar dan begint er net zoals bij mijn voorgangers snel verval te komen op het heuvelend parcour. Ik schuif nog wat plaatsjes op en wissel als 16de, maar een grote groep voor mij zit kortbij.

Op de fiets heb ik het gevoel nooit echt in mijn sas te komen. De koers van gisteren en de eerste 6km lopen wegen door op het zwaardere klimwerk. Het parcour bestond ook uit 1 grote ronde, waardoor ik niets had kunnen verkennen en laat nu echt mijn zelfvertrouwen op dit moment niet op het hoogste niveau staan. Veel stroken met diepe sporen deden mij bibberen op de fiets. Toch kon ik als 6de de laatste wissel binnenrijden. Die plaats zou ik niet meer afgeven. Die plaats zegt helaas niet zoveel. De bezetting was mager en ikzelf ben nog maar een schim van mezelf. Het is wel nog even wennen om als eerste veteraan afgeropen te worden. Een titel waar ik met uitzondering van de bijhorende fles bier, nog moeilijk mee kan omgaan en niet zo gelukkig mee ben.

Ondertussen kan ik zeggen dat ik op de zwemtraining dinsdag een set van 6x100m had, net zoals ik die zaterdagvoormiddag heb gehad. Ik zwom die 5sec sneller dan zaterdag, maar ik zit nu nog zeker 7a 8sec trager dan normaal. U ziet maar hoe diep ik zit, maar ik voel de verandering en de progressie lijkt er nu eindelijk snel terug te komen. Zaterdag en zondag heb ik mijn eerste triathlons in Wanze, waar vooral fietsen het belangrijkste is. Hopelijk komt het allemaal nog net op tijd in orde en kan ik het verlies toch een beetje beperken.