Crossduathlon Malonne

14 November 2016

De crossduathlon in Reusel had er bij mij goed ingehakt. Ik was zo diep gegaan, dat ik de eerste 3 dagen absoluut van geen training moest weten. Niet zozeer de benen, maar ik was algeheel gewoon uitgeput. Ik heb er mij niet druk ingemaakt, want Reusel was een mijlpaal in mijn voorbereiding, dus ik nam me voor om te zorgen dat ik volledig hersteld was om fris te starten aan het volgende blok. Ik wou al vooral fris zijn tegen het weekend, waarin ik toch weeral heel wat hooi op mijn vork zou nemen.

Vrijdag had ik de crossduathlon in Malonne gepland. Niet omdat hij zo goed past in de voorbereiding naar de hel, neen integendeel, maar gewoon omdat ik dit een leuke wedstrijd vind. De laatste jaren was ik daar niet geweest en er waren veel positieve reacties over het nieuwe parcour, dat nu veel meer echt MTB is.

Ik had nog tijd voor een parcourverkenning en het was best. De eerste 5km was een opeenvolging van singletracks en steile (2 keer tot 20%) beklimmingen. De benen voelden na al die dagen rust echt niet goed aan op deze ijskoude 11 november dag. Pfff, dat wordt hier een lastige onderneming. Gelukkig waren de volgende 5km dan meer op mijn maat en ook wat sneller.

Met 210 deelnemers staan we aan de start. Traditioneel in Malonne een sterke bezetting met heel wat jonge wielrenners en ander jong geweld. Een hele snelle start was belangrijk, want na een 600-tal meter moesten we via een single track een lange afdaling in. Een snelle start is echt niet aan mij besteed en ik verlies dus in die eerste stukken redelijk wat tijd door oponthoud. Ik moet mensen passeren die ik normaal nooit moet passeren. Mede door een gebrek aan frisheid, jaag ik mij al niet te veel op. Gewoon proberen er het beste uit te halen. Op de steile klim op de terugweg voel ik mij ook niet echt goed. Ook dat is niet echt aan mij besteed. Wat een oude zak ben ik toch geworden.

Maar eenmaal boven kom ik echt in mijn sas en kan ik op de kracht beginnen lopen. En ik zie warempel dat ik toch zo slecht niet bezig ben. De 2de ronde haal ik constant in en ik zit terug tussen dezelfde mannen na het lopen zoals in Thuin. Als 36ste kan ik beginnen fietsen.

In tegenstelling tot in de verkenning voel ik mij op de fiets direct in mijn sas. De eerste stukken single track is het vooral de grote kunst om niet te veel gehinderd te worden. Ook op de stukken aan 20% is het vooral oppassen dat ik niet door anderen te voet kom te staan. Maar ik laveer overal verrassend gemakkelijk tussen. De 2de ronde bloei ik pas echt helemaal open. Met net geen snelste fietstijd kom ik als 10de binnen. Deze plaats zal ik ook in de 2de run kunnen vasthouden.

Ik herstelde heel vlot van deze wedstrijd. Zaterdag deed ik een MTB rit op het parcour van de Amstel Gold Race van een dikke 130km zonder al te veel problemen. Zondag liep ik dan de 4 cimes de Battice, een heel zware loopwedstrijd door het Land van Herve van 33km over 17 hellingen, ook nog aan 13km/u. Laat de hel maar komen.