Crossduathlon Reusel LD (NL)

07 November 2016

Mooie uitslag na mentaal zwaar gevecht

De duathlon in het Nederlandse Reusel stond zondag hoog aangeschreven in mijn agenda. Ik wist dat ik in bloedvorm was om deze afstand (14km lopen - 60km MTB - 7km lopen) tot een goed einde te brengen. Alles had ik vooraf goed gepland en niks werd aan het toeval overgelaten.

Ook de Fury werd tot op het laatste moment tiptop gezet. Niks werd aan het toeval overgelaten, maar in deze wedstrijd zou niks lopen zoals gepland, maar dat wist ik nog niet. Op zaterdag ging ik al samen met Ward Vandermeiren ( Ook een EZC wielrenner met wie ik vorig jaar samen de handen in elkaar sloeg tijdens het supersnelle fietsonderdeel ) en mijn zoon het parcour verkennen. Door het niet kunnen verkrijgen van vergunningen werd de afstand al ingekort van 64 naar 60km MTB en het aantal ronden opgetrokken van 5 naar 6. Al snel bleek dat de omloop nog véél sneller was dan vorig jaar. Volledig onverhard, maar bijna een autostrade. Ook bleek de afstand een flink stuk te kort. Uiteindelijk zouden we nog geen 54km hebben. Bovendien bleek ook het loopnummer nog een stukje zwaarder gemaakt. Het enige stuk asfalt dat we vorig jaar hadden werd er ook uitgehaald. Alles in mijn nadeel dus.

Het plan voor de wedstrijd was simpel. Ward Vandermeiren en ikzelf zouden proberen samen te blijven in het lopen om dan het nummertje van vorig jaar te herhalen op de fiets. Met een stevige wind en de hoge snelheden die we konden halen zou dat heel belangrijk zijn. Ik wist sowieso dat ik sneller zou lopen dan vorig jaar, dus dat zat snor. Dan was er ook Korneel Lagae, mijn ploegmaat en tevens wielrenner - triatleet, die zijn debuut maakte in de crossduathlon. Hij was vooral onzeker op de fiets en hoopte wat voorsprong te hebben om later met onze trein aan te sluiten.

Helaas liep alles verkeerd. We hadden voorgenomen om een kleine 15km/u te lopen op deze zware omloop, maar gingen al van start aan 3m42/km. Ik riep naar Ward dat we veel te snel waren, maar die zag er geen graten in. Ondertussen was Korneel al op zijn sokken aan het uitlopen. Ik pik nog 2 km aan bij Ward, maar het tempo is veel te hoog voor mij en ik moet vooral de komende kilometers mij proberen te herpakken. Die eerste 14km zou ik uiteindelijk op het beoogde tempo binnenkomen, maar helaas, zonder een o zo belangrijke fietsmaat. Ondertussen had Ward het gat kunnen dichten op Korneel en sloegen die 2 meteen de handen in elkaar. Helaas bleef ik alleen achter met een dikke minuut achterstand, wat uiteindelijk bijna 2 keer niks is op 14km onverhard lopen, maar wel een heel grote kloof om toe te rijden.

Ik had wat miserie in het begin om in deze berekoude omstandigheden het eerste zware looponderdeel te verwerken. Rond 30ste positie begin ik te fietsen. De moraal stijgt als ik hoor dat ik op 45 sec gekomen ben van de groep Ward en Korneel. Maar daarna werd het voor mijn supporters pijnlijk om te moeten toeroepen dat ik terug tijd verloor. Ik bleef hangen op de minuut. Beuken en labeuren tegen de wind. Het was waarschijnlijk meelijwekkend. In de verte zag ik hen telkens in een ruim groepje rijden. Het werd een mentaal gevecht.

Ik was boos op de omstandigheden. Alles keerde zich tegen mij. Maar ik wou niet afgeven en hoe meer ik me boos maakte hoe meer de adrenaline het overnam. De kilometer teller gaf een gemiddelde van boven de 28km/u aan. Ik wist zeker dat ik aan een topwedstrijd bezig was. Ik weet uit ervaring dat de lijken soms pas laat uit de kast vallen in dergelijke wedstrijden. Maar als ze uit de kast vallen vallen ze meestal heel hard.

Halfweg het fietsonderdeel raap ik plots nummer 5 en nummer 6 op van in Wetteren, waar ik zelf 7de werd. Werden die doodgeknepen in het groepje Ward-Korneel of niet ik weet het niet, maar ik krijg vleugels. De voorsprong blijft op een minuut hangen, als die mannen elkaar daar dood doen, is het voor mij nog geen verloren zaak. Ikzelf blijf het goede gevoel hebben en ondanks het alleen moeten beuken lijken de kilometers geen vat op mij te hebben. Ik kan immers constant perfect mijn eigen tempo rijden en ik ken blijkbaar een superdag! In de 5de ronde rijd ik plotsklaps in 1 ronde die volledige minuut dicht. Wat was me dat? Tijd voor mij om efkes te recupereren.

Het ging voor mij veel te traag, maar ik had geen zin om dit 3-tal mee te nemen, waarvan er toch eentje bij zat die wel veel te veel zat te speculeren op zijn 2de run. Ik kan nog wegdemarreren met Ward, waardoor we een extra bonus van 30sec krijgen.

In de wissel liep het terug mis. De gel die ik had klaargelegd om mee te nemen in de 2de run van 7km had de organisatie weggenomen en waarschijnlijk als afval aanzien. Heel verrast kom ik samen met Simon Van Roy op plaats 4 de wissel uitgelopen, kort gevolgd door Ward en daarachter ook nog Korneel met een duo. Allemaal veel sterkere lopers. Zonder extra energie, dat wordt zonder nadenken 7km door de muur lopen. Simon is snel weg en ik moet vechten op plaats 5. Na 2 zesde plaatsen wou ik ook zielsgraag eens aanschuiven aan dat podium waar in Reusel 5 deelnemers hun prijs mogen ontvangen. Plaats 5 en 10 liggen allemaal binnen de halve minuut.

Ik begrijp er niks van, maar op alle keerpunten zie ik dat alles wat verandert achter mij, maar de loper die achter mij tot op een 15-tal seconden is genaderd nadert geen meter meer. Met de adem gierend door de keel,probeer ik mezelf constant in de mate van het mogelijke op een eindsprint voor te bereiden, maar ik word er gelukkig van gespaard. Ik ben nog maar weinig zo kapot geweest, maar wat een opluchting. Wat ben ik content!
Deze kan zeker bij mijn mooiste prestaties ooit gekaderd worden. De volgende belangrijke opdracht zal nu waarschijnlijk de lange afstands crossduathlon in Damme worden op 26/11. We kijken er al naar uit.