Crossduathlon Reusel (NL) LD

01 November 2015

Zondag stond ik eindelijk nog eens aan de start van de lange afstands crossduathlon in het Nederlandse Reusel. Het was van 2009 geleden. Na al het blessureleed die ik had de jaren die daarop volgden ben ik heel blij om weer aan dergelijke wedstrijden te kunnen deelnemen.

15km lopen in Wetteren was al een hele opgave, maar een week later moest ik er dus in Reusel weer een schepje bij doen. 21 loopkilometers, verdeeld over 14km en 7km met daartussen 64km mountainbike. Ik had toch grote vraagtekens, want de opbouw naar deze wedstrijd is wel in een heel steil tempo verlopen.

Het eerste lopen was aftasten. Ik wist echt niet wat ik waard was op die 14km en het parcour was dan ook nog eens heel zwaar. Het was vlak, maar los door veld en afgemaaide grasbermen. Weinig plaatsen waar het effen was dus. Met mijn barefoottechniek was ik dus wel in het voordeel, maar het blijft toch lastig.

Ik loop tegen mijn limieten aan met een vlak tempo van niet iets boven de 14,5km/u en de klop met de hamer blijft uit. Mijn maat, Ward Vandermeiren, ook een wielrenner, had zich in mijn zog genesteld. Beiden wisten we dat we op het snelle parcour veel hulp aan elkaar zouden hebben.

Op de 21ste plaats beginnen we samen aan het fietsen. Tegen de verwachtingen in, heb ik direct de goede benen te pakken. Ik sta eigenlijk te geweldig. De atleten dat we inhalen, proberen we er direct af te rijden. Een paar keer snel door de bochten en eens goed optrekken achteraf was meestal voldoende. Helaas keerde dit zich tegen mij. Eén keer stond ik te voet door een tak die meedraaide en een 2de keer schoof ik serieus onderuit, waardoor we bijgehaald werden door een atleet die bezig was aan de korte wedstrijd.

De komende anderhalve ronde nestelden we ons in zijn wiel. En hoewel het echt niet te hard ging, ging bij mij voor een eerste keer het licht een beetje uit. Hoe trager het ging hoe lastiger het precies werd. Gelukkig na de 3de van 5 ronden kwam ik er door, na wat extra energie te hebben ingenomen. De laatste 2 ronden konden we weer ons eigen tempo rijden en ik kwam echt in mijn nopjes. Eindelijk konden we nog eens wat tegenstanders inhalen en duikten we de top 10 binnen.

Ik motiveerde Ward om vol te blijven doorgaan. We moesten immers onze voorsprong zo ver mogelijk uitbouwen en als het ging zoals in wetteren zouden zeker nog wel enkele lijken uit de kas vallen. Helaas strandden we op een 6de plaats en krijgt Ward nog een enorm klop van de hamer in de laatste halve fietsronde.

Ik wissel na een fietsonderdeel aan 27,3km/u als 6de en Ward een 2-tal minuten later als 7de op de hielen gezeten door een 4-tal. Ikzelf kan gelukkig standhouden en werd net zoals in 2009 6de, Ward werd 10de. Jammer dat het fietsonderdeel niet veel voorstelde, aan zo'n gemiddelde is het moeilijk om grote verschillen terug recht te trekken. Die Kempenduathlons zullen toch nooit echt mijn specialiteit zijn.

Ik hoop Ward natuurlijk nog vaak tegen te komen in de winterduathlons, het is goed zo'n kompaan te hebben op de fiets. Misschien moet ik overwegen om samen met Ward een tandem te vormen in de hel van Kasterlee. Eerst een paar dagen wonden likken en bekomen, dan zullen we zien welke plannen we verder maken.