Crossduathlon Westrozebeke

04 February 2017

Onverwachts al een topuitslag.

De crossduathlon in Westrozebeke was een wedstrijd waarvan ik zo'n spijt had, dat die zo kort na mijn rustperiode viel. Ik wist dat deze typische West-Vlaamse omloop mij zeker zou liggen en het is natuurlijk leuk om in eigen regio goed te kunnen uitpakken. Omdat ik deze periode vooral basistrainingen moet afwerken had ik dus zeker ook niet afgebouwd naar deze wedstrijd. Vrijdag had ik nog goed getraind en ook op zaterdagmorgen had ik er al een goede zwemtraining opzitten.

De 1ste editie was een succes qua deelnemers. Helaas gingen van bij de opwarming de hemelsluizen open, wat meteen het startsein zou zijn van een helse wedstrijd. De temperatuur was amper 5 graden en het parcour werd omgedoopt in een modderpoel die bij momenten best technisch was.

In de start gaat het meteen heel snel. Het looponderdeel waren 3 ronden op en af naar het centrum van Westrozebeke. Ik parkeer al een beetje in de eerste 100-en meters op het steilste stuk, maar kan dan geleidelijk aan mijn wedstrijd opbouwen. Velen hebben zich duidelijk al vergaloppeerd. Als klap op de vuurpijl kregen we door een fout, nog een extra ronde aangesmeerd. Deze deed pijn, maar ik pijs bij mijn concurrenten precies meer dan bij mij.

Als 45ste kan ik beginnen fietsen. Het is wat zoeken naar de goede fietsbenen, want direct gaat het bergop en de spieren lijken helemaal versteven van de kou. Maar ik kom meer en meer in mijn ritme en het betere glij- en stuntwerk gaat me goed af. Het was improviseren wanneer ik halfweg niet meer kan schakelen wegens verkleunde handen, maar ik val niet stil. Iedere ronde hoor ik mijn positie toeroepen en ik ben duidelijk aan een enorme remonte bezig. Veel atleten zijn duidelijk aan het knoeien of moeten toegeven aan de kou.

Als 6de kom ik de wissel binnen vanwaar we met 4 zouden strijden voor die 6de plaats. Mijn wissel gaat heel slecht. Het duurde heel lang voor ik de schoenen kon losmaken en ik mijn helm loskreeg. Maar ik was niet de enige. Ik loop als eerste van de 4 en parkeer op het steilste stukje wat, maar niemand komt over en op de vals platte uitloper hoor ik bij de kletterende voetstappen achter mij steeds meer gehijg. Sedert mijn bijscholing bergaf lopen, gaat het bergaf lopen een stuk beter en niemand nadert nog tot we terug op het steilere stuk zijn. Dit herhaalt zich iedere ronde, maar uiteindelijk blijf ik alleen over. Op die 2de run ben ik toch trots, want die lopers zijn toch allemaal lopers die een heel stuk sneller zijn in de eerste run dan ikzelf.

Zo word ik onverwacht heel tevreden 6de. Eentje dat ze mij weer niet meer kunnen afpakken. Proficiat aan de organisatoren voor deze geslaagde wedstrijd.

Dank aan Johan Tack voor de foto.