Crossduathlon Westrozebeke

26 January 2019

In dit verslagje wens ik heel kort te zijn. Een van de weinige crossduathlons voor eigen volk dichtbij huis werd één lange aangekondigde afgang. Het zat er 2 weken na de marathon van Olne aan te komen dat ik absoluut niet in vorm was voor deze mooie, maar zeker niet te onderschatten zware crossduathlon.

Slekketraag

Ik heb een ganse winter de duur opgetrokken in mijn lopen, maar intensief zit ik heel snel aan mijn plafond. Integendeel, dat plafond is alsmaar lager geworden. Bovendien is met deze sneeuwweek ook mijn fiets opnieuw alweer veel te vaak aan de haak blijven hangen, waardoor januari echt wel een rampmaand op fietsgebied aan het worden is. Maar ik panikeer niet, alles is zoals gepland. De fietsconditie was OK. De loopbasis is er. Dat zal allemaal zeker renderen in 2019. Alleen nu nog niet. Door het hondenweer de laatste week was ik alleszins super fris aan de start, alleen weet ik, dat dit meestal heel slecht is voor mij. Normaal zou ik in zo een omstandigheden gewoon mee doen voor de fun, maar nu was het toch dichtbij huis, veel bekend volk aanwezig, ik legde mezelf toch wat druk op om niet af te gaan.

Als een beginner

Maar helaas. In frisse omstandigheden vliegt mijn hartslag meestal maar al te snel de hoogte in. En dat was ook zo direct na de start. Ik start nochthans vrij behouden, maar al snel zit ik aan een gemiddelde snelheid van 15km/u voor de eerste 2km ver buiten mijn comfortzone. En ik kan er duidelijk niet mee omgaan. Bij het ingaan van de 3de ronde moet ik met buikpijn, pijn in de milt, kortom alle kwaaltjes van een man buiten vorm, fors het gaspedaal laten vieren. Met een heel slecht gevoel kom ik als 50ste op 110 de wisselzone binnen. Ik mis elke vorm van vechtlust.

De afgang

Op de fiets begin ik aan mijn traditionele inhaalbeweging. Ik haal heel wat volk in. Het parcour ligt me goed en daar waar veel volk moet aan de grond zetten ga ik overal vlot door. Maar ik mis de punch. De stukken waar ik normaal woeker met de krachten, ben ik nu blij dat ik even in het wiel kan zitten. Mijn gebruikelijke concurrenten blijven ver uit het zicht en dat werkt ook serieus op de moraal. De 2de run heb ik geen enkele strijdlust en jus om mij nog eens vol te geven. Met het schaamrood op de wangen loop ik mijn wedstrijd uit om als 24ste binnen te lopen. Hoe meer aanmoedigingen ik kreeg, hoe meer spijt ik kreeg dat ik gestart ben. Hoewel ik dit allemaal wel kon verwachten was dit toch een serieuze wake-up call.

Fun

Volgende afspraak is de Sandman Inferno in Westende. Ik verwacht er nog niet te veel van, maar hopelijk gaat het toch een stukje beter. Ik weet ook dat ik er mij niet te veel mag aan opjagen, en vooral moet onthouden dat ik vooral crossduathlon een hele leuke sport vind en dat plezier er in houden, ook als het wat minder gaat. Het is jammer dat ik aan deze prachtige wedstrijd in Westrozebeke zo'n gevoel overhoud, want de organisatoren hebben deze wedstrijd tot een pracht evenement uitgebouwd die mooie publi is voor deze mooie sport.

Dank aan Mario Vanacker en Sofie Foulon voor de foto's.