Crossduathlon Wommelgem

14 December 2014

De beste van de drie.

Aan Fort II in Wommelgem beleefde ik na Geluwe en Wuustwezel, gisteren mijn beste crossduathlon van het najaar. Met 150 deelnemers was de wedstrijd volgeboekt en er was veel volk van Wuustwezel weer aan de start. Het fietsparcour was nu eerder een mix van een crossparcour op en om het fort met lange rechte snelle stukken. Inhalen zou nu dus het probleem niet zijn, maar door de hoge snelheid werd het rijden in groep toch wel belangrijk en was het moeilijk grote gaten te dichten.

Bij de eerste 4,5km lopen, laat ik mij net als in Wuustwezel niet vangen aan een te snelle start. Het parcour was volledig onverhard en er moest 3 keer een 4 meter hoge stelling beklommen worden. De gemiddelde snelheid lag dus een stuk minder hoog dan in de andere 2 wedstrijden en dat speelde duidelijk in mijn voordeel. Ten opzichte van mijn concurrenten zag ik dat ik dichter zat dan in Geluwe en Wuustwezel vooraleer te beginnen fietsen.
Eenmaal op de fiets had ik direct een heel goede compaan aan Kris Herremans. In het begin had ik het nogal lastig om op het technisch gedeelte in het vele optrekken zijn wiel te houden. Ook omdat iedereen zich precies, koste wat kost, in zijn wiel wilde nestelen. Maar uiteindelijk lag telkens iedereen er af en had ik een heel goede metgezel aan hem. Zeker omdat hij amper wou dat ik overnam en dat ik toch eigenlijk meer dan moeite genoeg moest doen om zijn wiel te houden. Op de 14de plaats komen we het wisselpark binnen met 5. Ik word voorlaatste van het pak op de 17de plaats en Kris zelf wordt ondankbaar laatste van ons groepje. De ondankbare wetten van de duathlon.

Ikzelf ben blij met mijn plaats. Het lopen gaat dus zeker beetje bij beetje de goede richting uit. Een jaarlijks fenomeen dat zich rond die tijd bij mij begint te manifesteren is dat ik mijn troeven als wielrenner begin te verliezen. Het koersseizoen is nu al 2 maanden achter de rug en het krachtig optrekken gaat al een stuk moeizamer. Net zoals er eens een goede snok aan geven op hoge snelheid, hoort er steeds minder bij. En laat dat nu net iets zijn, wat moeilijk te trainen is, enkel door te koersen lukt dit. Ik zie hierdoor nogmaals bewezen dat de combinatie met het wielrennen voor mij van onschatbare waarde is.