Crossduatlon Lotenhulle

07 June 2014

Flitsen met de Flash

Ik blijf het moeilijk hebben met mijn lopen. Na mijn klierkoorts had ik toch al wel enkele keren een dikke 10km kunnen lopen, maar het loopt verre van soepel, en altijd is er wel wat dat achteraf een tijdje tegentrekt, waardoor ik zelden aan meer dan 2 rustige loopsessies per week kom en ook vaak af en toe de loopschoenen een tijdje aan de haak moet hangen. Ik doe veel looptrainingen op mijn blote voeten, zodat mijn andere gewrichten optimaal het vastgezette gewricht kunnen overnemen. Nadeel hiervan is dat die gewrichtsbanden van de andere gewrichten veel meer belast worden. Zo had ik maandag hier voor het eerst eens een 8km loopje gedaan aan een iets hogere snelheid, maar toen ik de VTI-brug in Emelgem opliep voelde ik weer plots een gewrichtsband verrekken. Resultaat, was weer enkele dagen een gezwollen pijnlijke enkel en toch wel wat stress tot de komende zaterdag.

Zaterdag stond ook nog een handbaltornooi op het programma met de welpen en de trainers, waarop ik niet graag ontbrak. Ik weet dat dit ook nogal belastend is. 's Namiddags had ik dan de crossduathlon in Lotenhule gepland. Zeker nu het wat minder gaat in de koers, zoek ik hier en daar eens een triathlon of duathlon uit waar ik niet te veel moet lopen en een beetje kan teren op mijn fietsen. Crossduathlon is nu eenmaal mijn favoriete discipline en met mijn nieuwe Cannondale Flash 29'er wilde ik natuurlijk niet mankeren. Op het programma stond 3km lopen, met redelijk wat modder, 20km mountainbiken in het domein van het kasteel van Poeke en dan nog eens 1,5km lopen. Vooral die eerste 3km lopen baarden me zorgen. Ik wist totaal niet welk tempo ik zou kunnen lopen.

In een loden hitte start ik in het midden van het pak en kom door na 1km aan 15km/u. Dat is toch al iets. In de 2de en 3de km loop ik, mede door de modder een beetje trager maar ik loop de wissel binnen met oa ploegmaat uit de koers Dieter Coussens. Ik ga er van uit dat de eersten aan 18km/u zouden gelopen hebben en ik dus een 2-tal minuten achterstand op de kop van de wedstrijd zou hebben. Het MTB-parcours dat we 5 keer moesten afleggen bestond vooral uit lange rechte singletracks waarop het moeilijk inhalen was. Ik vertrek met Dieter en roep hem direct om op de snelle omloop koppel te vormen. Met 2 renners samen was misschien wel nog iets mogelijk. Helaas verliest hij na enkele bochten mijn wiel en begin ik aan mijn inhaalbeweging. Op het eerste punt waar ik de koplopers efkes zie terugkomen zie ik, dat ik ondanks mijn inspanningen, toch terrein heb verloren. Het is moeilijk om al die voorliggers met zo weinig mogelijk inspanning snel te passeren. Het leverde me veel neteljeuk en schrammen op.

Na de 3de ronde zie ik een groepje van 3 rijden met oa mijn vriend, maar eeuwige rivaal Wim Dewaele. Ik had eerlijk gezegd gehoopt dat dit de kopgroep was, maar er waren nog 2 atleten voorop. Ik ga er direct volle bak over en ga een halve ronde maximaal diep. Enkel Wim was bij de pinken en haakte direct zijn karretje aan. Daar heb ik toch redelijk wat cartouches voor verschoten, maar ik wilde ze zeker kwijt, want in het lopen zouden ze me dan toch kloppen. Wim en ikzelf werken vooral goed samen, ik speculeer niet te veel, ik wil gewoon zo ver mogelijk voorop zijn bij de laatste wissel. We halen bijna nog Jan Goddaer in, die op een 2de plaats rijdt en zo wisselen we als 3de.

Wim snelt weg en ikzelf begin aan een 1,5km lange calvarietocht. Ik verlies toch nog 1 plaats en wordt 5de. Maar ik heb me vooral heel erg geamuseerd. Zo'n crossduathlons, er zouden er veel meer moeten van zijn.
Vandaag start ik in de koers in Lauwe. Benieuwd hoe de kapotte beentjes zullen reageren.