Crosstriathlon Jeumont (Fr)

28 August 2017

Zondag stond ik aan de start van de crosstriathlon in het Noord-Franse Jeumont. Een Frans grensstadje vergroeit met het Belgische Erquelinnes. Niet zo ver van bij ons thuis dus, maar daar in het park Wattisart krijgen we toch jaarlijks het mooiste parcour voorgeschoteld. Eentje waar de wedstrijden in de Ardennen toch moeten voor onderdoen, vind ik persoonlijk.

Het was drukkend warm voor de start. Ik voelde me loom. Ik deed de opwarming met Tim Vandaele, de latere winnaar en ik voelde mij als een pattatte zak. Ik moest veel te veel voet aan grond zetten daar waar Tim overal simpel op reed. Vreemd. Die tijdrit gisteren kan toch niet meer in de kleren hangen of is het dan toch den après die iets te hevig was gisteren. Ik weet het niet. Maar het zweet stroomt van mij.

Ik was blij dat ik in het aangename water lag om in te zwemmen. Bij de briefing die maar bleef duren zag ik iedereen kreunen onder de warmte. Ik had toen al door dat dit een zware opdracht zou worden. Doseren zou hier de boodschap worden.

Ik neem een goede zwemstart door iets langer over het strand te lopen, maar ik trap al direct op de adem. Ik lig dan ook wat aan de buitenkant en de zwemmer naast mij blijft maar veel te ver naar links zwemmen, terwijl we naar rechts moeten. Maw, ik kan niet naar rechts. Jammer. Na de 2de bocht kom ik eindelijk in een groepje, maar die zwemmen helaas te traag. Ik kom in mijn ritme en kan naar een volgend groepje zwemmen, maar de australian exit doet me weer achter adem happen. Het duurt weer een halve ronde vooraleer ik in mijn ritme kom. Maar ik besluit van mijn hier verder niet meer te forceren. Het belangrijkste moest nog komen.

Als 20ste begin ik aan de 4 ronden fietsen, met daarin toch wel op zijn minst 6 steile klims en afdalingen. Een MTB parcour om duimen en vingers van af te likken. Ook voor de toeschouwers! Alles is heel compact opgebouwd, wat een mooi schouwspel oplevert. Ik kan geleidelijk aan opschuiven, maar blijf steken op plaats 3. Ik heb nooit het gevoel goed te rijden, maar ik zie dat dit blijkbaar bij iedereen het geval is. Mijn drank raakt veel sneller op dan verwacht en ik voel me in de laatste ronde ook glijden. Die 3de plaats moet ik dan ook weer prijs geven om dan later als 4de te beginnen lopen.

In het lopen gaat het meteen steil bergop, weer bergaf, weer lang bergop. Ik voel me heel vreemd. Ik strompel omhoog en vind geen deftig ritme op de steile afdalingen. Ik had nochthans geen spierpijn. Ik voel mij gewoon een zombie. Wat is me dat? Uiteindelijk terug boven, na 3 keer sterven, beept mijn GPS om me te melden dat ik 1km heb. Man, dat kon ik echt niet geloven, moest ik nog 7km zo verder? Maar ik zie dat de 5de plaats, waarvan ik verwachtte dat hij mij ging voorbij vliegen, eigenlijk nog terrein verliest. Ik bedenk me dat iedereen hier wellicht met dezelfde loomheid van de hitte te kampen heeft. Dat is niet gewoon heet, het is precies iets tropisch.

Na dik 2km komt dan de volgende verrassing. De befaamde klim met de touwen. Tot mijn verrassing stuurde de signaalgever mij halfweg terug de helling af. De organisatie had nog een verrassing voor ons in petto, want na een heel korte steile afdaling mochten we die helling nog eens op van de andere kant. Op handen en voeten en daarna terug met touw, heisen we ons naar boven. Dat gaat me echt niet af en ik zie de scheidsrechter, die boven opgesteld staat, zich afvragen of dat voor mensen op mijn leeftijd en in mijn gewichtsklasse nog verantwoord is. Ondertussen werd ik voor een eerste keer voorbijgevlogen door een jonge flyer. Ondertussen horen we het donderen in de verte. Kan een onweer eindelijk verlossing brengen? Die laatste km werd dan ook weer een stuk lastiger dan vorig jaar. Naar beneden, weer naar boven en alles telkens zo stijl dat ik nooit op ritme kan komen. Gelukkig kom ik er dan in de 2de ronde nog wat door, maar helaas was dat bij mijn concurrent, die net na mij beginnen lopen was, ook zo en haalt hij mij in de laatste km nog in. Jammer, zo vlieg ik nog net van het podium van de top 5. Ik word 6de en 1ste veteraan en weer een wedstrijdje die ik niet licht zal vergeten.

Dank aan Sofie Foulon voor de foto.