Défi course des Chateaux Ecaussine (nighttrail + crossduathlon)

18 November 2018

Omdat ik dit najaar niet de traditionele lange afstands crossduathlons op mijn programma staan heb en ik ook nog verre van in topvorm ben, verkies ik er tijdens mijn basistrainingsweken vooral voor om leuke wedstrijden te doen, waar de beleving en het gezin voorop staan. Ook mijn 13-jarige zoon Yannis kijkt ook meer en meer rijkhalzend uit om aan een of andere natuursportwedstrijd lopend en/of fietsend deel te nemen.

Dit weekend was mijn oog op de crossduathlon in Ecaussine gevallen. Ecaussine, een dorpje op de grens Henegouwen - Waals Brabant ten zuidwesten van Brussel. Er was ook een nachttrail op zaterdagavond die meetelt in een combiklassement met de crossduathlon op zondag. Aangezien Yannis vooral graag trailruns doet leek ons dit een leuke gelegenheid om eens een dichtbij weekendje te doen met het gezin. Al gauw was een goedkope Airbnb gevonden, vlakbij de startplaats.

Het inschrijfgeld was niet te duur, en omdat Yannis niet echt kon kiezen, schreef ik hem dan maar in een vlaag van verbijstering voor beide onderdelen in. De lange duathlon zou een grote uitdaging worden voor hem, zeker na een trail van 11km de avond ervoor, maar hij moest maar vroeger uit de race stappen moest het niet meer gaan. Alleen was er 1 probleem, het fietsparcour bestond maar uit 1 ronde, dus opgeven was geen optie. Gelukkig verzekerde de organisatie me, dat ik met niets moest inzitten, dat er meer dan genoeg vrijwilligers langs het parcour stonden, die hem zouden kunnen helpen.

Verkenning van een adembenemend parcour

Zaterdagnamiddag trok ik toch al eens op verkenning van de 24km lange fietsproef. Wat was me dat daar voor een pareltje. Dit is zeker het mooiste parcour dat ik ooit zag in een crossduathlon. Ik ben er meestal geen voorstander van, van die ene grote ronde, omdat ik vind dat crossduathlon ook een heel mooie kijksport kan zijn voor toeschouwers, maar om zelf aan mee te doen kon deze tellen. Wat is deze streek op 100km van mijn deur een ontdekking. Na wat kerkwegels in het dorp kregen we al direct enkele technische stroken op en rond een spoorwegbedding vooraleer het op een lange zware open klimmende strook naar het bos van Hennuyere gaat. In dit bos reed ik 2 weken geleden ook de duathlon van Braine. Maar het was duidelijk dat deze organisatie toch nog wat beter de betere trails in het bos wist aan elkaar te koppelen. Het werd een meer dan 10km lang orgasme voor de echte MTB liefhebber. Dit is waarom we zo van het biken houden. Eenmaal uit het bos rijden we terug in den open via enkele mooie passages en af en toe een tricky passage in de schaduw van de toren van het hellend vlak van Roncquieres. Eenmaal in Ecaussine doet de wedstrijd zijn naam eer aan en krijgen we mooie passages in de oude dorpskern met zijn kastelen en oude viaduct. Enkele pittige kasseihelling en geniepige afdalingen tussen de huizen gaven ook eeen toeristisch karakter aan dit parcour. Dit was echt genieten!

Nighttrail 11km

Supernerveus stond Yannis om 18u tussen 130 andere lopers aan de start. Hij was toch wat bang van het lopen in donker. Ik had hem ons beste lichtje meegegeven wat mij toch wel een beetje parten zou spelen. Ook ikzelf wist niet goed wat te verwachten. De laatste keren dat ik op de trails liep in het donker was 20 jaar geleden tijdens mijn ultralopen en in deze wedstrijden lag de snelheid toch stukken lager. Ik weet niet wat dit zou geven op zo'n korte afstand. Onder een spectaculair disco licht- en geluidshow trekken we ons op gang. Yannis vertrekt heel rustig. Enige doel is uitlopen en zo fris mogelijk blijven voor morgen. Ikzelf start goed. Eerste anderhalve kilometer op de weg bergop, loop ik al bijna evensnel als op de 10km van Oekene een 3-tal weken geleden. Maar daarna volgen enkele hele moeilijke passages. Klimmen op handen en voeten en dalen net niet op de poep. Mijn concurrenten zijn er precies beter in begaan, dan ikzelf. Maar op de goed lopende stukken amuseer ik me echt. Met mijn barefoot looptechniek heb ik precies niet veel miserie met de in een dik bladerdek verzonken oneffen paden. Een goede looptechniek en uw voeten goed opheffen is zeker belangrijk om geen enkels om te slaan of te haperen aan boomwortels. Het summum van het parcour was de passage in de tunnel des amoureux. Een soort smalle loopgraaf in een kasteeldomein met enkel lage tunnelpassages. Dit alles versiert door de organisatie met enkele olielampjes. Ik kan mijn wedstrijd mooi opbouwen tot ik in 10de positie de laatste helling op draai, zo'n 200m voor de aankomst. Een pad tussen enkele oorlogsmonumenten tot boven aan een groter monument. Heel stijl, met een afdaling over verbrokkelde trappen richting de finish, waar de DJ zich nog vol stond uit te leven. Helaas verlies ik in die 200m nog 3 plaatsen en finish 13de en 6de voor de défi in 51min30. Yannis komt 6 min later vlotjes binnen als 29ste, glunderend omdat hij dit zo leuk vond. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij ook heel erg heb geamuseerd. Ik begreep niet waarom dit nu precies een nieuwe rage begint te worden, maar ik zal dit zeker ook nog doen.

Crossduathlon

Beiden lijken we op deze bitterkoude zondagochtend goed gerecupereerd. Wat een verschil bij mij tov enkele jaren geleden. De enkel blijft na al die jaren toch serieus verbeteren. Ik merkte eigenlijk niks meer van stijfheid. Yannis was voor deze opdracht toch wel supernerveus. In fietsen is hij toch nog verre van heel zelfzeker en de opdracht vandaag was niet mals, net als de vriestemperatuur bij de start.

Ik bouw mijn 2 ronden lopen heel goed op, want ik wist ondertussen dat die 6,5km op zich daar al redelijk van de poes zijn. Op de steilere hellingen voel ik de wedstrijd van gisteren toch nazinderen. En die 2de klim naar dat oorlogsmonument doen me toch echt naar de MTB snakken. Ik wissel rond de 32ste positie. Tegen dat ik de wissel uit ren komt ook Yannis al zijn loopschoenen deponeren. Ik vertrek relatief rustig op de fiets maar op de eerste technische passages verlies ik toch wat te veel tijd door snellere lopers die geen plaats willen maken. Jammer, maar helaas een noodzakelijk kwaad als je van achteruit moet terugkeren. Ik weet wat me te wachten staat en het legt me geen windeieren. Ik amuseer me stilaan rot op mijn Fury. Zelfs een helling waar ik gisteren op de verkenning met mijn 40-tandsplateau niet opgeraakte, raakte ik nu wel op. Alle technische moeilijkheidjes onderweg gingen zonder fouten. Ik zet de snelste fietstijd neer en wissel met ruime voorsprong op plaats 4. De laatste 3,5km heb ik het enorm zwaar en net voor de laatste helling word ik alweer op de nek gevallen door 2 vliegende schichten. Gelukkig waarschuwt Pascale me nog dat ik zeker volle bak bergop moet sprinten. Onmenselijk, de 4 vorige beklimmingen van die rotheuvel zinderen nog na in mijn benen. Gelukkig kan ik het nog net halen. Ik werd 4de en 1ste veteraan. Dit zou me ook de overwinning opleveren in de défi. Yannis volgt volledig het voedingsplan dat ik hem opgelegd heb en tempert Pascale's  zenuwen als hij een halfuurtje later binnenbolt. Helemaal leeg, maar slaagt er toch in om zijn laatste 3,5km mooi op te bouwen. Hij finisht als 61ste op 89 finishers en als 6de  -21 jarige. In de défi eindigt hij 12 op 20. Maar belangrijker, hij overleefde. 

Volgende afspraak is de crosstriathlon in Arras, waar ook Emma zal deelnemen en we allemaal afstanden op onze maat zullen krijgen. Tot grote frustratie van Yannis.

Voor mensen die moesten geïnteresseerd zijn. Deze wedstrijd kan ik echt aanraden. Democratisch inschrijvingsgeld, alsook de consumptieprijzen ter plaatse. Warme douches, goede bepijling, massale opkomst vrijwilligers. Kortom, alles tiptop. Alle info op: http://www.triathlonteamracing.be/courses-des-chateaux/