Défi des Sharks Couvin (Crosstri+1/2tri)

23 June 2018

Dit weekend stond, 6 weken na de LCMT, mijn 2de grote doel op het programma. De défi des sharks is een combinatie van een crosstriathlon en een wegtriathlon die ik al 3 keer kon winnen. Een wedstrijd waar ik altijd enorm naar uitkijk, want ik word er door de organiserende Sharks van Chimay altijd goed onthaald. Omdat de organisatie 20 jaar bestaat besloten ze om er eens een halve triathlon van te maken. Dit was dan ook ineens één van die redenen, samen met de combi in Grand-Halleux en de LCMT, waarom ik deze winter zo heb moeten werken op mijn loopuithouding.

Helaas liep het na de LCMT niet allemaal zoals gehoopt. Ik was niet alleen tot bijna 3 weken na de LCMT KO van de inspanningen, toen de supercompensatie eindelijk kwam, moest ik op werktrip naar Zuid-Korea. Een trip die meeviel, maar die voor de conditie nogmaals nefast was. Gelukkig kon ik dan vorige week nog een soort spoedschema afwerken van maar liefst 16 sportsessies, waarvan 4 koersen. Koersen waarin ik trouwens al serieus met de verloren spierkracht geconfronteerd werd. Maar de manier waarop ik die trainingen kon afwerken getuigen er toch van dat ik over een goede en brede conditie beschik.

Om 16u30 gingen we met 125 van start in de barrage voor de crosstriathlon. Ik had mij heel goed kunnen opwarmen en ik spurt goed weg voor de 500m. Een geluk, want ik zou in een wasmachine arriveren, waarin ik niet meer vooruit of achteruit kan. Na een goed zwemnummer kom ik samen met nog 2 andere combi deelnemers als 26ste uit het water. Op de fiets mis ik een beetje de explosiviteit, maar toch kan ik opschuiven tot plaats 4. Ik voelt toch dat ik niet op mijn best ben. Het was een domper toen ik plots terug 3 man achter mij zag aansluiten. Sven Nevens, een ex-renner, kwam nog uit de achtergrond. Dat kom ik niet veel tegen en hij had nog 2 kompanen mee die ik had ingehaald. Erger nog, op de laatste steile helling, word ik echt naar huis gereden. Ik mis die extra jus om eens door de muur te gaan.
Sven Nevens zou nog 3de worden, maar de andere 2 wisselen kort voor mij.

Als 7de begin ik te lopen en die mooie top 10 en mogelijke veteranen winst liggen binnen bereik en dus loop ik veel sneller dan waarschijnlijk goed is, met zicht op morgen. Ik zou 9de worden. 1ste H40 en ik sta met 3 minuten voorsprong in het combi klassement op Thomas Loquet, die zomaar even in een deelnemersveld met echte toppers, de snelste looptijd neerzet. Op 6,4km trailrun, loopt hij maar liefst 6m30 dicht op mij. Als ik zo de rekenoefening maak, betekent dit dat ik morgen bijna 20min voorsprong moet hebben voor de afsluitende halve marathon.

De recup is niet zo goed. Het is laat vooraleer we een hapje kunnen eten en waarschijnlijk door de stress blijft alles maar draaien in de maag en beleef ik een slapeloze nacht. De start om 10u betekent dan ook dat we weer vroeg uit de veren moeten. De technische offroad loop gisteren hebben mijn lichaam ook hier en daar pijn gedaan.

De halve triathlon is een succes en was uitverkocht met zijn 250 deelnemers. Ik start al iets minder hevig dan gisteren maar lig opnieuw in de wasmachine. Ik zit in het heldere water in een goed groepje, maar er zit toch wat te veel tempo verval in op het einde. Na 1900m kom ik als 64ste aan wal en ik zie direct dat ik geen goede beurt gemaakt heb, alhoewel ik echt het gevoel had makkelijk te hebben gezwommen. 1min40 achterstand roept Yannis me toe. Amai, dat wordt moeilijk als ik die op 20min moet rijden. Het parcour is er loodzwaar. Een parcour waar ik mij vorig jaar, toen het nog een kwart triathlon was, enorm op heb geamuseerd. Toen kon ik alle hellingen op knallen. Maar nu moest ik toch een beetje doseren en het is raar om te zeggen, maar dat is niet zo simpel. Die hellingen lijken ineens veel langer en ik kom in een soort slaapmodus, waar ik maar niet uit geraak. Het is zwoegen ook mentaal. Het duurt al 12km vooraleer ik mijn concurrent te pakken heb. Dit ziet er niet goed uit. De benen willen echt niet mee en ik zie dat ik veel moeite heb om mijn gebruikelijke concurrenten in te halen. Na de 2de van 3 ronden zit mijn voorsprong nog maar op 6min en ik voel de bui al hangen. Wat ben ik hier eigenlijk aan het doen? In dergelijke wedstrijd zal ik genadeloos afgestraft worden voor mijn te kort aan training.

Toch herpak ik mij nog goed in de 3de ronde en zal Thomas het omgekeerde meemaken. Het was een opsteker dat ik na 5km lopen mee kreeg van mijn supporters dat de mijn voorsprong voor de halve marathon maar liefst was opgelopen tot 14min. Dit was al doenbaar, leek me. Die eerste kilometers had ik het zwaar. Ik wist dat ik moest een zuinig tempo vinden en dan vooral zorgen dat ik geen inzinking kreeg. Er was een heen - en terug stuk, waarop ik zelf mijn voorsprong in de mot kon houden en het was duidelijk dat Thomas ook maar een schim van zichzelf was na gisteren. Zo'n 2 daagse triathlon dat is echt moeilijk uit te leggen, maar dat is toch niet zo simpel. Ook ikzelf zit absoluut niet op mijn plaats in deze halve triathlon, maar dat is typisch op een 2de dag. Ik hou stand en kan op de 31ste plaats mijn 4de overwinning vieren in deze défi. Volgende opdracht is het BK crosstriathlon in Oudenaarde.