De hel van Kasterlee crossduathlon (15 - 105 - 30)

18 December 2016

Afsluiten in mineur.

Zondag heb ik mijn seizoen in mineur afgesloten in de Hel van Kasterlee. In een ver verleden stond ik al 4 keer aan de start van deze extreem lange crossduathlon. Alleen was het dit jaar omdat ik mij heb laten overhalen en het was verre van met mijn volle goesting. Ik hou ondertussen enorm van die tussenafstanden zoals in Wetteren, Reusel en Damme. Kasterlee is dan nog eens dubbel zo lang en dezer tijd van de winter ben ik altijd gewaar dat mijn fietsniveau altijd tegen half december serieus aan het zakken is. De invloed van het koersseizoen geraakt dan stilaan weg.

Bovendien veranderde de organisatie 6 jaar geleden het parcour. Wat vroeger een pareltje was, waarvoor we graag meerdere malen naar Kasterlee afzakten om te trainen is nu een opeenvolging gekomen van lange rechte stukken boswegen. Lastig naar het schijnt bij regenweer, maar supersnel in een droge winter. Maar in beide gevallen is er volgens mij niks van fun aan.

Dit snelle parcour heeft nu ook als bijkomend nadeel dat het looponderdeel meer dan ooit belangrijk is geworden. Het is zowaar de enige crossduathlon geworden, die ik ken, waar deelnemers bijna langer lopen dan fietsen. En laat nu net dat lopen een probleem vormen voor mij. Om een eerste 15km te kunnen lopen binnen het uur, met daarna nog eens 30km moet ik zowel op snelheid trainen als volume draaien. Kortom, voor zoiets heeft men basis nodig. Laat nu net dat zijn, wat ik in massa's te kort heb door mijn blessure geschiedenis.

De trainingen liepen heel goed. Ik trok naar Kasterlee met een fietsconditie die ik nooit eerder had in Kasterlee. Ook de looptrainingen, waarvan ik besefte dat ik tot de limieten ging van mijn gestel verliepen heel goed, tot ik in een laatste tempotraining op het stadion hier in Izegem, waar volop werken aan de gang zijn die moesten ontweken worden, een stom blessuurtje opliep in het bochtenwerk. Een gewrichtje onderaan mijn kleine teen raakte mede door een iets te klein paar schoenen geïrriteerd.
Helaas zou dit kleine blessuurtje mij 10 dagen later tot opgave dwingen.

Met een spoedprocedure kocht ik mijzelf nog een nieuw paar schoenen die een maatje groter waren. De druk was direct weg, maar de pijn bleef aanwezig, zelfs bij het stappen.

Tot een half uur voor de start wist ik echt nog niet of ik ging starten. Maar de warming-up zalf dat ik op het gewrichtje gesmeerd had en de adrenaline zorgden dat ik mij er toch klaar voor voelde. De eerste 10km lopen gingen zelfs bijna pijnloos. Ik zit in een grote groep rond de 75ste plaats die net aan geen 15km/u loopt. Vanaf dat we de fietspaden verlaten en een stukje bosweg en later de kasseistrook opkomen begint de pijn lichtjes, maar het hindert me niet, tot op 2km van de wissel. Ik begin plots hoekig te lopen en moet lossen. Toch kan ik na 59 min de wissel binnenlopen, perfect zoals vooropgesteld en positief is dat mijn fietsmaat Ward Vander Meiren net voor mij begint te fietsen. Ik zie het helemaal zitten.

De eerste ronde zijn we met 4 en we beginnen aan onze traditionele inhaalrace, maar al snel is de fun eraf in de 2de van 5 ronden. We halen een 8-tal in en het tempo zakt direct immens. Stukken waar we daarvoor aan 37km/u reden, reden we nu nog amper aan 30. Toch halen we tegen het einde van deze 2de ronde nog een heel peloton in. Het gaat niet meer vooruit. De lopers hebben een smile tot achter hun oren maar ikzelf ben op en top gefrustreerd. Is dit echt tot wat de hel verworden is? Als klap op de vuurpijl ontstond telkens een heel gevaarlijke strijd om het technisch strookje aan de aankomst in te gaan. Dit was namelijk de enige plaats waar je kon lossen terwijl je nog trapte op je pedalen. Op en top was ik gefrustreerd. Dit immense peloton reed op de 14de plaats, maar ik wist dat daar niks meer zou aan veranderen. Gelukkig scheurde het geheel na 3 ronden, maar ik wist dat de verschillen nooit hoog zouden oplopen.

Als ik rond mij keek, wist ik het al. We reden op een 14de plaats met een massa snelle lopers die wachtten om mij af te maken. Zelfs een top 20 plaats zou al heel moeilijk worden. Dit was niet waarvoor ik gekomen was. Toen ik van mijn fiets sprong was de pijn in mijn voet meteen intens en de moraal heel laag. Opgeven staat normaal niet in mijn woordenboek en ik vertrok toch voor de eerste loopronde van 15km. Na 1km leek de pijn wat weg te ebben en kwam ik toch in het vooropgestelde tempo van 12,5km/u. Maar helaas was de leute nogal snel over toen ik in het bos kwam en tegen dat ik op de kasseien kwam was zelfs stappen amper mogelijk. Verder doen had absoluut geen zin en ik was warempel blij dat ik in deze kl*te wedstrijd de handdoek mocht gooien en er van af was. Bij deze ben ik de jongen die mij met zijn quad terug naar de aankomst bracht heel dankbaar. Bij deze heb ik gezworen deze wedstrijd in deze formule nooit meer mee te doen.

Achteraf bekeken ben ik wel niet te erg ontgoocheld. Ik wist dat deze wedstrijd waarschijnlijk een trap te hoog zou zijn. 2016, was een moeilijk jaar van constant opbouwen door een pijnlijke blessure in februari en daarna zware valpartijen in mei. Ik bereikte mijn topconditie uiteindelijk pas eind september, maar het programma dat ik daarna afwerkte was er echt eentje, dat ik nooit eerder durfde dromen. Dus daarom laat ik deze herinnering niet vergallen. Ik had een seizoen van begin januari tot half december met 74 wedstrijddagen. Nu gaat de riem er volledig af tot nieuwjaar en laten we het lichaam eens goed herstellen. Ik weet nog niet 100% zeker wat 2017 zal bieden, maar als alles goed loopt hoop ik nog eens een volledige triathlon tussen te kunnen steken. Prettige feesten iedereen!

Dank aan Elise Depoorter voor de foto!