De reuzen van Wetteren crossduathlon

25 October 2015

Zondag kon ik eindelijk eens meedoen aan de Reuzen van Wetteren, georganiseerd door een oude crossduatlon vriend Pieter Bracke. Mijn enkel blessures hebben mij er altijd van weerhouden, sedert zijn eerste organisatie, die met zijn dubbele afstanden van normaal vrij uniek is.

9km lopen over 3 ronden, 45km MTB over 3 ronden en dan nog eens 6km lopen op het programma. Vooral van het lopen had ik toch schrik. En het viel ook niet mee. Ik had gehoopt tegen de 16km/u te kunnen lopen, maar ik kwam zelfs nooit aan 15km/u op de zware omloop met zand en mulle bosgrond. Gelukkig verloor ik op de leiders niet meer dan 1m30 per ronde, zoals ik had voorzien. Na een trage wissel waarbij ik nog de tijd neem om extra suikers te nemen, vertrek ik als 16de met een groep van 5 kort voor mij op 4min40 van de leiders.

Die groep van 5 zou mij nog heel wat extra seconden aan mijn been lappen. Op een technische strook vrij vroeg in het parcour, waar ik aansluit bij hen, gaat het echt tergend traag. Gelukkig kon ik ze dan snel afschudden. Ik rijd dan lang moederziel alleen op een 9de plaats. Een parcour dat ik niet ken en waar maar geen einde leek aan te komen. Op een modderstrook in een bos kreeg ik te horen dat ik de eerste was die er volledig doorheen fietste. Dat gaf me toch moed om vol te blijven doorgaan, maar waar zat mijn concurrentie?

Het duurde voor halfweg de 2de ronde vooraleer ik de eerste tegenstanders begon in te halen. En ze begonnen nu snel te vallen. Ik kan zelfs in 4de positie de 3de ronde aanvatten en mijn pa roept me toe, dat ik op 2min20 van het podium zit. Dat leek me niet meer te overbruggen, maar ik wist dat ik mijn voorsprong zo groot mogelijk moest uitbouwen om toch zeker een top 5 binnen te halen. Er waren immers nog 6 zware kilometers te lopen.

De 3de fietsronde is wellicht mijn snelste. Ik ken de omloop nu uit mijn hoofd en alle hindernissen neem ik heel gesmeerd. Ik voel me nu echt helemaal in mijn sas. Heel snel zie ik de 3de plaats toch al in mijn bereik. Mijn ex-ploegmaat Tim Vijverman, maar ik wist dat hij heel sterk loper is en dat het eigenlijk maar voor efkes is dat ik op podium koers rijd. Ik krijg helemaal vleugels toen ik ook nog de 2de zie rijden. Samen met Glenn Vandevyvere kom ik de laatste wissel binnen.

De zware opdracht begint nu. Glenn, die in de eerste run 3m40 sneller liep dan ik en Tim Vijverman op de hielen die maar liefst 4 min sneller liep, het zou geen makkie worden. Maar na een zwaar fietsnummer worden de rollen soms omgedraaid. Glenn blijft kort voor mij hangen en ik kan me aan hem optrekken. Uiteindelijk kan ik zelfs van hem weglopen, want ik begon in het snotje te krijgen dat het met Glenn verkeerd aan het aflopen was. Er kwamen immers nog snelle mannen achter. Na de eerste passage riep mijn pa me toe dat Tim na het fietsen 2m20 achter was. Dat zou dus, rekening houdend met de verschillen in de 1ste run kantje boordje worden. De laatste ronde ga ik er nog volledig voor, maar de laatste kilometer zak ik echt volledig in. Helemaal kapot kon ik toch mijn 2de plaats vieren.

Voor de overwinning kwam ik nooit in aanmerking. MTB'er Geoffry Maes liep 1min30 sneller dan ik en plaatste dan ook nog eens een snelste fietstijd neer, waardoor zijn voorsprong heel riant werd. We moeten dus met beide voeten zeker op de grond blijven staan.