Duo-athlon in Spa

06 January 2018

De wintertrainingen zijn vorige week, deels gepland door 4 dagen vakantie en deels ongepland door ziekte en andere dringendere zaken die tussen kwamen, plots 8 dagen gestaakt geweest. Ik was goed bezig en daarom deed het extra pijn om plots de plannen gedwarsboomd te zien. Maar deze week herpakte ik me weer. Hoewel ik het de eerste dagen heel erg lastig had begon ik opnieuw gretig aan de trainingen.

Hoewel het accent momenteel op basis en duur ligt, hou ik er toch van tijdens het weekend hier of daar een zijsprongetje te maken en een wedstrijd mee te pikken. Uiteindelijk is het toch daarvoor dat we trainen. Het was ploegmaat Jan Goddaer die met deze unieke crossduathlon in Spa afkwam. In de deze duo-athlon moest je constant met 2 ploegmaten binnen de 15sec samen blijven. Jan en ik zijn elkaar waard, dus ik keek er wel naar uit. Aangezien we beiden in de Waalse crossduathlons meestal redelijk dicht zitten zouden we dat in duo dan zeker ook wel moeten kunnen. Helaas kwam Jan tijdens één van zijn al te enthousiaste MTB techniecktrainingen ten val en blesseerde zich zwaar, zodat ik op zoek mocht naar een andere ploegmaat.

Gelukkig hadden we met Yorick Van Den Berghe, vorig jaar nog winnaar van de 1-uurs race in Wielsbeke, nieuw jong bloed in ons team die zich gewillig liet overhalen om met mij naar Spa te trekken. Helaas had ik, net als hijzelf, er totaal geen idee van wat hij waard was in het lopen. Omdat we er beiden van uitgingen dat we vooral voor het plezier en het team gevoel naar Spa afzakten, had ik me de laatste dagen op training ook niet gespaard.

Ruim op tijd kwamen we in Spa aan, maar tijd om veel op te warmen was er met onze groentjes niet. Ook BK marathon in de funklasse Bram Huysentruyt was mee om met Dirk Baert zo een 2de team te vormen van Team Bikesensation. Tegen dat de groentjes klaar geraakten en ik hen alles uitgelegd had van hoe een duathlon werkt, was al gauw anderhalf uur verstreken.

De zware trainingen en 2u30 autorijden zorgden dat ik met betonnen benen zat. We reden vlug eens de eerste 2km van het loopparcour en het koud zweet brak me uit. Enorme diepe modder en immens steile hellingen moesten we oplopen. Die jonge hengst dat ik mee had, ik wist al bijna zeker dat ik als oud boerepaard op dat loopparcour enorm ging afzien. Toen gebruikte ik maar een 2de tactiek en begon ik mijn eeuwige veteranen concurrent te intimideren met mijn nieuwe ploegmaat. Het maakte helaas weinig indruk op de latere winnaar.

Gelukkig gebruikte mijn jonge hengst zijn oren goed. Ik pompte hem in dat we absoluut niet snel van start zouden gaan en na 2km al wel zouden zien wat we aan elkaar zouden hebben en dan zo opbouwen. Het was toch niet nodig om in een groepje te zitten op de fiets, we zouden elkaar wel hebben.

Zo geschiedde. Toen de 130 teams de dikke blubber invlogen en de eerste helling namen was al duidelijk dat sommige teams hun maat aan het opblazen waren en er kwamen toen nog heel wat serieuze muren om op te klauteren. Yorick loste nooit voor geen meter en ik kon bijna lopen zoals ik anders in wedstrijd zou gelopen hebben. Althans met deze betonnen benen. We wisselen als 9de maar zullen in iedere wissel een extra minuut verliezen omdat Yorick zijn schoenen met veters moest dicht knopen. Een beginnend duatleet, een mooi ritueel om te zien. Ik kon niet anders dan het met een glimlach gadeslaan, want ik moest toch wachten.

Eenmaal op de fiets was ik direct in mijn sas. Ik sta duidelijk al veel verder in mijn fietsen dan vorig jaar. Dat doet deugd om bevestigd te zien dat het werken loont. Het parcours lag me ook. Geen al te moeilijke, steile klims en afdalingen, ik kon mijn krachten dus goed kwijt. Yorick volgde goed, zodat ik ook hier weer net zo goed bezig was als in een individuele wedstrijd en dus niks verloor. We zetten samen de snelste fietstijd neer en het kon dus niet anders dan dat we heel dicht begonnen te zitten.

In de wissel, terwijl Yorick bezig was de dubbele knoop in zijn veters te leggen, had ik ruim de tijd om de fietsen te tellen. We zaten in 3de positie. Ik werd toch wel wat zenuwachtig en de glimlach van de eerste wissel was toch al een beetje groener. Ik val niet graag van het podium en ik weet dat de 2de run voor atleten zoals ons, die het van het fietsen moeten hebben, altijd constant achterom kijken is. Ik maan hem aan zich niet te laten vangen door een traditionele snelle eerste km en we kunnen mooi onze 2de run van 5km onbedreigd uitlopen. Dit had ik echt niet verwacht van deze jonge knaap. Proficiat daarvoor! De 2de run is meestal daar waar de onervaren atleten crashen. Dat deed me echt deugd om te zien en zeker omdat hij toegaf dat hij dit alleen nooit zou gekund hebben omdat hij zich in de eerste run niet zou hebben kunnen inhouden.

Deze nieuwe formule werd door iedereen gesmaakt. Ik heb me alleszins gejeund en een toffe jonge knaap leren kennen! Zeker voor herhaling vatbaar.

Ondertussen maak ik het voor mezelf niet echt makkelijk. Tijdens het voorjaar heb ik maar 1 doel en is mijn titel in de LCMT triathlon opnieuw verdedigen. Maar tijdens het paasweekend is ook een combi wedstrijd in Grand-Halleux waar op zaterdag 45km trailrun moet gedaan worden en op maandag 75km MTB wedstrijd is. Ik zou heel graag die 45km kunnen lopen. Maar aan de andere kant wil ik ook mijn fietstrainingen niet verwaarlozen en met een goede koersconditie aan de start van het wielerseizoen beginnen. Moeilijke opgave dus voor iemand die moeilijk kan kiezen. Ik ben benieuwd waar we zullen uitkomen.