Inferno Crossduathlon XL Westende (5km - 40km - 10km)

10 February 2019

Zondag stond de 3de editie van deze Inferno duathlon op mijn agenda. Deze wedstrijd is toch een beetje een zwart beest voor mij. In de 2 voorgaande edities raakte ik na enorm veel tsjolen nooit verder dan een verre top 20 plaats. Om de een of andere reden lijkt deze wedstrijd mij niet te liggen als fietser. Meestal val ik op het strand moederziel alleen en word ik in de single tracks niets anders dan opgehouden. Door veel te veel woekeren met de krachten krijg ik dan meestal in de afsluitende 10 km loop ook meestal nog een klop van de hamer van jewelste. Met mijn echt slechte prestatie in Westrozebeke in het achterhoofd, zou ik het dit jaar anders aan boord leggen.

Rustige start

We zijn ondertussen 2 weken na Westrozebeke en ik heb nu toch al wel redelijk wat pit in mijn loop- en zwemtrainingen kunnen steken. Ik voel ook dat mijn lichaam wakker aan het worden is. Helaas blijft het fietsen, door de weersomstandigheden, naar mijn goesting toch veel te beperkt tot enkele kortere intensieve trainingen. Ik wist dus dat de conditie al wel wat beter was. Bovendien weet ik ook dat mijn uithouding door die marathontraining wel heel goed is. Een blik op de deelnemerslijst leerde me dat het veld op het strand nogal snel compleet uiteen zou liggen. Mij opjagen in de start zou geen zin hebben, dacht ik. De weerman voorspelde ook al de ganse week voor zondag een stormwind op zondag. Ik zou me dus eens riskeren van op het gemak te starten en zo mijn wedstrijd geleidelijk aan op te bouwen en te hopen op nog een goed 2de loopnummer. Want in die laatste 10km strand en duinen kun je nog vele minuten winnen of verliezen.

Met 6 bikesensation-atleten stonden we aan de start in een 200-koppig veld. Dit moet een record zijn voor ons team! Er was een light versie en er waren ook duo's. Een 65-tal zouden de XL doen zoals ikzelf. Typisch aan zo'n start is dat iedereen wegvliegt gelijk een bende zotten en voor dat je het weet sta je aan de eerste golfbreker al buiten adem. Deze keer laat ik het allemaal passeren. De eerste km tegen de strakke wind in op het strand houd ik mij gedeist in de windstilte van het peloton. Hier en daar wat mensen die verbaasd zijn dat ik daar op die plaats loopt. Bij het ingaan van de 2de ronde is het al heel wat minder druk, maar kan ik mij weer verschuilen op het strand om uiteindelijk na 5km in ongeveer 40ste positie te wisselen.

Stoempen en bevriezen

Ook op het strand met een stormwind in de poep trek ik mezelf rustig op gang. Ik zorg dat ik halverwege op het keerpunt na 5km in een groepje zit, waarmee ik kan ronddraaien in de loodzware 5km kopwind. De 2 strandafgangen neem ik feilloos zonder voet aan de grond te zetten en ik kan alleen de eindeloze 10km lange singletracks induiken. Zoals verwacht is het hier van het ene oponthoud naar het andere rijden. Inhalen is moeilijk maar de meeste atleten doen hun best, maar helaas zijn er toch enkele waarvan ik hun gedrag toch echt in vraag stel. Sportiviteit is bij sommigen toch echt ver zoek. De singletrack was door de vele regenval hier en daar glibberig waardoor de atleten op pure strandbanden hier en daar letterlijk de baan ruimden voor mij.

Bij het ingaan van de 2de ronde op het strand, kan ik mooi mijn positie tellen. Aan het keerpunt op 15km van de wissel zat ik 14de. Dedjuu, een top 10 zal moeilijk worden. Ik slaag er nog nipt in om net na het keerpunt mijn karretje aan te haken bij een 3-tal. De kou hakt er nu serieus in. Mijn drinkbus krijg ik niet meer uit de drinkbushouder. De stormwind doet de regen als ijsstriemen aanvoelen. Bij de passage aan de aankomstzone moet ik weer geen voet aan de grond zetten en kan ik weer alleen verder. Men roept me toe dat ik in positie 9 zit. Hmmm, die top 10 wordt blijkbaar toch nog mogelijk, maar het zwaarste onderdeel moet nog komen en al de atleten die ik inhaal zijn stuk voor stuk snelle lopers. Ook op de singletrack blijf ik volk inhalen. Redelijk wat atleten parkeren van de kou. Ik verschiet van welke calibers ik nu allemaal losjes inhaal. Mijn extra vetlaag doet blijkbaar wonderen.

Brainfreeze

In de wisselzone roept men me toe dat ik in 4de positie zit. Die top 10 moet nu toch wel stilaan te doen zijn als ik een vlot tempo kan aanhouden in die 10km en niet crash. Door niet meer te kunnen eten en drinken van de kou, moet ik daar nu dringend werk van maken. Maar helaas, ik kom op het strand en ik krijg daar bijna instant een brainfreeze. Wat een scherpe ijswind. Mijn hoofd en vingers bevriezen ineens. Er zit niets anders op dan efkes achterwaarts tegen de wind in proberen te lopen en zo een gelletje proberen open te krijgen. Dit zullen 4 zware rondjes worden, dat is duidelijk. Sam Willems, waarmee ik wisselde, had zijn helm nog aan, want die kreeg hij in de wissel niet meer af. Een komisch zicht.

Hoewel ik amper vooruit geraak, blijft het duren vooraleer Sam, die op 10km lopen zeker 6 minuten sneller is dan ikzelf, mij inhaalde. Ik blijf zelfs 2 ronden onaangeraakt en ik voel dat ik er een stevig tempo kan op blijven nahouden. Ik ben ondertussen overtuigd dat ik dit moet kunnen aanhouden. Sam vindt in de 3de ronde zijn 2de adem, misschien omdat hij zijn helm nu wel afkreeg en komt me voorbij. Ondertussen haal ik ook nog 1 van de leiders kompleet leeg gelopen in. Ik vecht tegen opkomende krampen, maar zal niet meer stilvallen en me nog een rist snelle veteranen kunnen afhouden aan de meet. Ik werd verrassend 3de. Dit is absoluut een verrassende uitslag waar ik heel content mee ben. Ik was absoluut niet de 3de beste aan de start. Maar alles viel mee. Perfecte bandenkeuze, juiste wedstrijdtactiek en de ideale portie wintervet. Uiteindelijk zouden slechts 31 deelnemers finishen.

WTV maakte een mooie reportage, waarin ikzelf in de laatste 10 sec op mijn mooist te bewonderen ben.

https://www.focus-wtv.be/sport/de-mooij-heerst-op-sandman-inferno?fbclid=IwAR3GV_CRTl4Fjr-Ek8eR1IicTLM4o9-hN39wq5EIoPLU5QJs8MLOdKvV5T4#