Kallemoeie triathlon Beernem 1/4 ND

12 June 2017

De triathlon in Beernem is een heel mooie wedstrijd, maar toch voelde het dit jaar toch een beetje als een verplicht nummertje in de thuisbasis van de ploeg. Ik wist dat ik absoluut niet goed was voor dergelijke wedstrijd. Ik zit op 4 weken van mijn volledige triathlon in Engeland, waarbij de voorbereiding met vooral het accent op fietsen verre van gelijk is aan die van een triathlon als Beernem. Ook de LCMT had wat sporen achtergelaten, waardoor ik wat meer herstel dan voorzien heb moeten inlassen.

Gelukkig was het mooi weer en was de ambiance met de ploegmaten gezellig voor de start. Dergelijke leuke momenten is uiteindelijk toch waarvoor ik het doe. 55 atleten hadden zich bij de PRO's ingeschreven. Dat is altijd gemakkelijk voor mij, ik kan me rustig achteraan leggen en heb meestal van niemand geen last meer. Na de LCMT had ik een paar toch wel belangrijke zwemtrainingen moeten laten er van tussen schieten om te herstellen. Een mens moet keuzes maken, wat maakte dat ik de laatste 2 weken amper aan zwemmen toe kwam. En dat liet zich meteen voelen. Met een 208ste tijd en 1 van de laatste PRO's kom ik uit het water. Gelukkig besefte ik dat op dat moment niet echt.

Eenmaal op de fiets schrok ik echter in de omgekeerde zin. Ik zou de dikke 40km afhaspelen aan een kleine 42km/u! Dit moet zowat mijn allerbeste fietsprestatie zijn op een 1/4 triathlon. Natuurlijk beschikte ook nooit eerder over zo'n goede fiets. Helaas sloeg bij de laatste wissel het noodlot toe, waar ik helaas nog altijd niet goed van ben. Net zoals het hoort had ik mijn schoenen al op de fiets afgedaan, maar heb een kleine hapering in de laatste bocht waardoor de schoen uit het klikpedaal vliegt. Er zat niets anders op om rechtsomkeer te maken. Net bij het uitkomen van die bocht stond ook de motor met scheidsrechters opgesteld. Ik rijd stapvoets langs de motor toen een atleet de bocht recht op ik en de motor afvliegt met een serieuze val tot gevolg. Iets waar ik me enorm schuldig over voel. De verwijten die ik kreeg van sommige omstaanders waren daarvoor echt niet nodig. Ik blijf het ongeval voor mij zien en vraag me af hoe ik dat had kunnen voorkomen. Ik hoop alvast uit de grond van mijn hart dat voor de atleet de blessures meevallen.

Na veel tijd verlies, waar ik echt niet meer om gaf, vertrok ik echt moedeloos aan mijn laatste 10km. Ik was absoluut nog niet hersteld van mijn duurloop van 30km eerder deze week en ik voelde direct dat het ook niet soepel liep. Als barefootrunner is soeplesse en elasticiteit nu net heel belangrijk. Voetbladpees die niet mee wil buigen, kuiten die al op spanning staan, enz, bovendien was het bloedheet. Ik vond een goed ritme en kwam er naarmate de kilometers vorderden meer en meer door en finishte zonder al te veel problemen met een looptijd die ong. 45minuten zou geweest zijn indien de afstand 10km zou geweest zijn. Ik werd daarmee 24ste PRO op 55, maar stelde achteraf toch wat ontgoocheld vast dat ik pas 52ste werd algemaan op 500. Een dagje dat ik snel wil vergeten. Ik onthoud vooral dat mijn fietsen stilaan goed genoeg begint te worden voor Engeland, waar het fietsen met 3000hm toch wel een heel bepalende factor zal zijn. Rap lopen gaat moeilijk, maar vanaf het moment ik een tandje terug schakel zal ik ver kunnen overleven. Positief is ook dat de wedstrijd de day after geen sporen na laat.