Koers 1.12 Aalbeke

14 May 2013

De 7 plagen ineens.

Ik beleef momenteel niet de leukste periode in mijn sportieve leven. De val in Hooglede laat zijn sporen na.
Toen ik vrijdag terug de eerste training deed aan mijn caravan, voelde ik al direct dat fietsen heel pijnlijk zou worden aan de rib. Ik kon amper ademen, rechtstaan op de pedalen of zelfs mijn neus snuiten. Gelukkig werd het toch met de dag beter, zodat ik zondag toch al terug een beetje deftig kon trainen. Maar ook dan nog werd ik afgeremd door een hondeweer en moest ik ook constant de training onderbreken om het oude zadel dat ik gemonteerd had, nadat mijn andere in de val gesneuveld was, bij te stellen. Ik vond mijn draai niet en beleefde dus weinig plezier.
Gisteren ging ik dan toch nog eens proberen te koersen in Aalbeke, wat vlakbij mijn werk is. Ik wist dat deze zware koers geen sinecure ging worden met dit hondeweer. Al van in de start had ik door het zware ademen heel veel pijn aan de rib en ook tijdens het optrekken. Trainen is dus nog steeds geen wedstrijd. Na nog geen 2km kantelde mijn zadel ook al door de minste put in de weg. Toen ik na 3 van de 11 ronden de rol moest lossen, bleek ik ook vooraan nog met een leegloper te zitten.
Toen ik ging douchen verging ik bijna van de pijn aan mijn borst. Er kwamen daar precies constant kleine krampjes op in een spiertje dat over mijn ribben loopt, met scherpe stekende pijnen als gevolg. Ook the day after heb ik nu ook daar nog heel veel pijn.
Ik vrees dat er niks anders zal opzitten dan mij rustig te houden. Maar dat is nu het laatste wat ik wil. Mijn revalidatie was nu zo goed gelopen. Ook de zwemtrainingen staan nu weer op on-hold, wat dubbel pijn doet, want mijn heropbouw na de operatie was daar ook al zo moeilijk verlopen.
Het lijkt er dus op dat er ergens een kracht aan het werk is, die de limieten van mijn mentale weerbaarheid wil testen. Wel ik moet zeggen dat ik die limieten bijna heb bereikt. Ik ben het heropbouwen stilaan beu, net als het weer dat we de laatste tijd voorgeschoteld krijgen. Dat werkt ook niet echt motiverend.
Ik heb mij vandaag een nieuw zadel kado gedaan, dat ik nu juist kan afstellen in de komende alweer, rustige trainingen. Waarschijnlijk zal ik dan volgende woensdag nog eens proberen te herstarten in Le Bizet, wat een iets makkelijkere koers zou moeten zijn.