Koers 1.12 De Ruiter - Roeselare

17 May 2014

Zijn de beestjes verslagen?

Eindelijk kan ik nog eens een wedstrijdverslagje schrijven.

Het is nu zo ondertussen een drietal weken dat ik sedert bij mij klierkoorts vastgesteld werd, dat ik weer dagelijks aan sporten toe kom. Toegegeven, in het begin kon je het amper trainen noemen, maar ik kwam tenminste al aan sporten toe. Ik moest in het begin nog heel voorzichtig zijn, want ik voelde de traditionele symptomen bij de minste overdaad naar boven komen.

Maar zonder enige terugval kon ik gedurende die weken stilaan opbouwen en voelde ik mij ook steeds maar sterker worden. De dokter had me verteld dat ik het plotseling zou voelen keren en ik denk of hoop dat dit moment eindelijk aangebroken is.

Vorige week ging ik voor het eerst terug mee met de Ingelmunsterse mandelfietsers en had ik nog enorme kloppen gekregen. Toen ik thuis kwam en echt niet meer wist van welke planeet ik was, was het toch bang afwachten of ik in de loop van de avond niet weer ziek zou vallen. Dit gebeurde gelukkig niet en ik kon in de week die er op volgde gelukkig weer wat verder opbouwen.

In tegenstelling tot wat velen me aanraadden koos ik dit weekend voor de korte pijn. De koers op de Ruiter staat niet bekend als een van de moeilijkste koersen. Ik zou op vrijdag een lange rustige duurrit maken, die is 135km geworden en dan op zaterdag zien hoeveel ronden ik mee kan. Zondag kon ik dan eventueel weer een rustige training maken.

128 renners meldden zich aan de start bij prachtweer. Weinig wind en een aangename temperatuur. Ik stel me achteraan op en het is direct weer schrikken van de snelheid. Voor de rest probeer ik zo zuinig mogelijk mijn karretje aan te hangen in het langgerekte lint. Met 45km na het eerste wedstrijduur was ik al snel gerodeerd. Ik moest telkens heel goed opletten dat ik nergens geen gaatje moest laten, want ik wist dat het fataal zou zijn. Na een dik anderhalfuur begint het peloton te verbrokkelen en na 80km word ik met mijn groep uit koers genomen. Ik bol als een van de laatste over de meet en ik schrik warempel wanneer ik zie dat ik nog 65ste op 128 ben geworden. De constante hoge snelheid heeft dus toch zijn tol geëist, die ikzelf blijkbaar goed heb doorstaan. Zo héél slecht is het dus toch nog niet gesteld met mijn conditie.

Achteraf heb ik ook niet echt het gevoel kapot te zijn. Integendeel. Zondag heb ik dan ook weer, met goed herstelde benen, een mooie duurtraining van bijna 4u kunnen afwerken met de wielertoeristen. En ook daar voelde ik mij al veel beter in vergelijking met de voorbije. Kortom, ik kan terugblikken op een mooie trainingsdriedaagse. Hopelijk zijn de beestjes nu verslagen, en kan ik tegen volgende week weer een beetje sterker voor de dag komen.