Koers 1.12 Dilsen - Stokkem

09 April 2017

Na mijn klimavontuur van gisteren trok ik naar Dilsen - Stokkem, waar ik er toch wel op rekende om een volledige koers te kunnen volmaken. Ik verwachtte er traditiegetrouw in de Limburg toch wel een makkelijk parcours. Helaas had ik me misrekend. 98 renners moesten toertjes draaien op een gesloten omloop van een dikke 3km. Een veredeld criterium dus, maar dan met een heus peloton. Een parcour waarvan de helft een smal binnenweggetje was en een aantal vervelende bochten per ronde.

Ik stond achteraan in de start en het was direct ronde per ronde overleven. Keihard optrekken van de ene bocht naar de andere en opschuiven was nooit mogelijk. Na 4 van de 30 ronden begon ik het al serieus lastig te krijgen. De hitte woog serieus door en de warme lucht brandde in mijn longen. Maar in tegenstelling tot gisteren zie ik nog heel wat renners die het lastig hebben. Dat geeft me courage. Naarmate de koers vordert is het meer en meer opletten, want er vallen constant scheuren. Het wordt voor mij dus een echte afvallingskoers. Na 2u wedstrijd is een 26-tal man voorop in schijfjes en zijn wij met nog 25 en kan ik eindelijk een klein beetje mijn neus beginnen uitsteken, maar ik ben al te ver heen om nog eens iets te proberen.

Dit was alweer een perfecte training. Het keiharde optrekken, keer na keer is wat ik nodig heb om me weer een sterker fietser te maken. Zonder koersen kom ik veel te lui. Dit zijn onbetaalbare trainingen voor mij.