Koers 1.12 Hooglede

30 September 2017

Voor de 2de keer dit jaar deed ik mezelf de kwelling aan om naar de survival koers in Hooglede te gaan. Er moet iets echt niet goed zijn in mijn hoofd om mezelf dat toch altijd maar aan te doen.

Een survival koers is dat daar in Hooglede altijd voor mij. 16 ronden, waarbij telkens 3 keer naar de hoogte van Hooglede gereden wordt, meng dit met een aantal slechte bochten waarna het altijd enorm hard gaat, slechte beton, klinkers en hier en daar wat modder en je hebt het recept voor deze onmenselijk zware koers. Althans dat is toch wat ik er van vind. Helaas heb ik altijd wat collega's die daar altijd heel hard koers willen maken.

De start was een kwartier uitgesteld. Hevige regenval had hier en daar aarde over de weg doen stromen die moest weggespoten worden door de openbare diensten. Chapeau voor de organisatie en de gemeente Hooglede!

Tegen de verwachtingen in, waren maar liefst nog 98 renners komen opdagen. De einde seizoensblues zit er helaas bij nog niet al te velen in. Ik start helemaal achterin het pak en ik kan nooit opschuiven. Het is aanklampen van de ene bocht naar de andere en de ene helling naar de andere. De hartslag giert in de keel. Er wordt er achteraan goed in geschift, maar ik kan maar niet opschuiven. Het duurt tot ronde 10, maar tegen dan heb ik ook al al mijn kartouches verschoten. Ik heb maar 1 doel meer voor ogen en dat is proberen de finish te halen, want dat zal weer een goede training worden.

10 man is voorop en na 100km is de fut er bij iedereen precies wat uit. Enkele schijfjes zullen nog wegrijden, maar ik dring absoluut niet meer aan. Het spugen sta mij nader dan het lachen. Ik ben compleet over mijn toeren gegaan. Ik moei me met niks meer en wordt 63ste van de 64 die zullen de volledige wedstrijd uitrijden.

Dank aan Martine Verfaille voor de foto.