Koers 1.12 Ooigem

26 August 2013

Ondanks de pijn.

Ik heb mezelf weer in nesten gewerkt. Na het criterium in Moorslede vorige maandag, die mijn 3de koers op 4 dagen was had ik op dinsdag een recupdag. Ik had van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer een lichte loopsessie te doen. Ik was trots en blij dat ik nu toch al 3km kon lopen. Maar op een paar 100m van het einde was mijn contentement snel over. Een scherpe pijn in mijn voetboog kwam heel snel opzetten en tegen dat ik thuis kwam, kon ik amper nog stappen. 's Nachts had ik pijnstillers nodig en gelukkig kon ik over krukken beschikken of ik zou 's anderendaags nooit op mijn werk geraakt zijn.

Wat de blessure juist is, weet ik niet. Is het een verrekking of ontsteking van het peesblad in de voetholte? Of een stressfractuur in de bal van de voet? Ik weet het niet. Feit is wel dat enkel de scherpste pijn snel is afgenomen, maar dat ik nu een week na datum nog verre van normaal kan stappen. Gelukkig verlicht de pijn wat bij het dragen van steunzolen. De voetboog wordt zo beter ondersteund en kan dus ook minder bewegen.

Dat die blessure daar ontstaat is niet zo onlogisch. Door het vastzetten van mijn onderste spronggewricht begin dit jaar, moet die ganse structuur meer van de beweging overnemen.

Ik had mijn lopen nochthans goed voorbereid. Tijdens de vakantieweken op de camping liet ik geen enkele gelegenheid onbenut om korte stukjes te lopen. Naar het winkeltje, speelplein, enz. Ook deed ik enkele start to run - achtige sessies op de weide-wandelpaden achter de camping, waar het een droom is voor iedere jogger. Maar daar was alles natuurlijk mooi zacht. Eenmaal thuis gekomen, dacht ik dat ik na een sessie van een dikke 2km, die heel goed ging, eindelijk klaar te zijn om eindelijk wat op te bouwen. Maar dat was dus geen waar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook constant op zoek moet naar een goede techniek om die enkel minst van al te belasten, die achillespees blijft maar tegentrekken, daar waar ik geopereerd ben.

Omdat nu als kermiscoureur zowat de belangrijkste periode aanbreekt en de pijn redelijk stabiel is, besloot ik gisteren toch te proberen koersen in Ooigem. Dat is een koers zonder al te veel moeilijkheden. Ondanks de prominent aanwezige pijn ging het heel goed en had ik echt het gevoel dat de verplichte rust die ik vorige week genomen heb, deugd heeft gedaan.

55 renners namen de start en ik was al snel in alle ontsnappingen mee. Eerst 17 man, daarna aangedikt tot 24, dan uitgedund tot 15, en uiteindelijk reden we finale met 9. In de laatste ronde kon ik nog met 3 een beetje wegrijden, wat mij een premie opleverde, maar uiteindelijk moesten we toch spurten. Ik werd 6de, er zat misschien meer in.

Nu, the day after, heb ik nog veel pijn, maar het is niet verergerd. Het ziet er naar uit dat ik gewoon de pijn zal moeten verbijten voor een tijdje. De oorzaak, het lopen, is weggenomen, dus ik hoop dat het genezingsproces toch bezig is. Want daar aan die voet is er toch niet veel aan te doen, vrees ik, om de genezing te bevorderen.