Koers 1.12 Waregem

05 June 2017

Op Pinkstermaandag trok ik naar Waregem, een koers die ik nog nooit gereden heb. 61 renners aan de start, voor een mooie vlakke omloop. Er stond een vrij strakke wind, maar die zou nooit echt lang op de kant zitten. Niets deed vermoeden dat het een keiharde koers zou worden.

Ik start direct met een goed gevoel. De koers van gisteren heeft geen sporen nagelaten. Ik had deze morgen ook al een 7-tal km losgelopen. Dit zijn dingen waar ik vorig jaar nog niet kon aan denken. Het is duidelijk dat ik stilaan weer de oude van voor mijn enkeloperatie 4 jaar geleden begin te komen. Ik probeer zo veel mogelijk mee te koersen. Na een aanvalspoging laat ik me na een 30-tal km even niet iets te veel afzakken, net op het moment dat er stomweg een scheur ontstaat.

Een scheur die mij zuur zou opbreken. Ronden aan een stuk moeten we keihard koersen om het gat te dichten. Ik geef me volledig want ik heb geen zin om na een uur al aan de kant te staan. Een ingesteldheid dat jammer genoeg niet iedereen deelt. Ik rijd me compleet pleuris en telkens dat we opnieuw aansluiten scheurt het opnieuw. Het is ofwel gaten dichtrijden ofwel meespringen, er komt maar geen eind aan. Ondertussen was het peloton al tot 34 stuks uitgedund toen na 80km wedstrijd terug alles te herdoen is en de rust wat terugkeert. Voor mij is het vooral ronden aftellen, want ik ben er compleet aan.

Alles zal nog compleet uiteen vallen, maar ik zit er compleet door en zal opnieuw laatste worden. Nee, niet omdat ik niet meer mee heb gespurt, gewoon omdat ik er compleet afgereden ben door Jan en alleman. Deze training zal helaas een extra rustdagje vergen, niet ideaal met mijn volledige triathlon in het hoofd.