Koers 1.12A Torhout

24 August 2016

de strijd met mijn demonen

Ware het niet dat ik er altijd goed en graag rijd in Torhout, maar ik had me al een tijd voorgenomen om met dergelijke warme temperaturen niet meer te koersen. Ik ben er na al die jaren uit, dat ik er absoluut niet tegen kan en het mij meer kwaad dan goed doet.

Maar dus stond ik toch aan de start van deze A koers. De eerste ronde had ik precies het gevoel dat het rubber van mijn banden aan de weg bleef plakken en ik zat te happen als een vis in een bokaal. Toen het in de 2de van 14 ronden even stil viel trok ik er op mijn sokken vandoor. Het was ineens een goede ontsnapping. In schuifjes komt een groepje van 11 tot stand in de achtervolging naar de 5 leiders. Allemaal ervaren mannen, dus er wordt goed rondgedraait zonder al te veel snokken, want iedere inspanning voelt aan als loodzwaar. Het peloton is snel uitgeteld.

Halfweg koers halen we de leiders in en kan ik met een verrassingsaanval de premie voor de 8ste ronde binnenhalen. Door de voorsprong kan ik in de aanval gaan met 2 Engelsen. Helaas betaal je in zo'n omstandigheden iedere inspanning dubbel. Als we ingelopen werden, voelde ik meteen dat ik al mijn cartouches verschoten heb voor vandaag. Doordat het peloton al uit koers was brak de finale al heel vroeg los. Ik kon een keer mee proberen te springen, maar dan sloegen de krampen onverbiddelijk toe. De voorlaatste ronde wordt ik overboord gekieperd en ik moet bijna afstappen van mijn fiets van de krampen. Het was nog een heel karwei om terug de aankomst in Torhout te bereiken.

Dit jaar behaalde ik nog geen top 20 plaatsen. Het is bijna beschamend als ik terug kijk naar de vorige jaren. Nu behaal ik er 2 in 3 dagen. Ik reed vandaag ook weer voor het eerst mee in de aanval en ik heb er echt van genoten. Het was mijn beste koers van het jaar. Hopelijk ben ik na alle leed en miserie dit jaar eindelijk terug op het goede spoor.