Koers Izegem Bosmolens dag 2

23 July 2017

Ik durf het bijna niet zeggen, maar ik behaalde gisteren eindelijk mijn eerste top 20 plaats van het jaar en ja, het maakt me toch een beetje gelukkig. Dat ik laat op gang kom heeft zo zijn redenen. Een maand rust tot diep in januari, was niet zo ideaal en daarna richtte ik mij vooral op de lange afstand. Iets wat me goed lukte, maar het zorgde ervoor dat ik in koers de laatste maanden wel heel gemakkelijk mee kon, maar ik zo lam als een patattezak zat. Ik werd al moe van het gedacht alleen dat ik mijn gat moest opheffen.

Nu na mijn volledige triathlon die trainingen zijn weggevallen en ik wat begin te herstellen voel ik mij weer stilaan meer wielrenner. Gisteren schreef ik al hoe goed ik mij voelde maar niet beloond werd, vandaag werd het toch eindelijk voor de eerste keer prijs. Want ja, dezer dagen moeten we nu top 20 rijden om nog eens een prijsje te hebben. En ik ben het zo onderhand ook een beetje moe om constant blij te zijn met een anonieme plaats in het peloton.

59 renners aan de start en ik was toch zo fris niet meer als zaterdag en de koers werd vanaf km 1 keihard gemaakt. De wind zat wat schuiner, dus je zat nooit op je gemak. Nooit viel het stil, maar achteraan stond constant de deur open. Zonder echt te hebben moeten mee demarreren, dit lukte vandaag echt niet want het ging veel te hard, kwam ik na 2u wedstrijd plots tot de conclusie dat we maar met 24 meer in koers zaten. De volgende rondes zou alles constant uiteenvallen en weer samen komen. Er zouden er 6 buiten schot blijven en ik raak verzeild in een laatste groep van 8. Dat werd spannend om nog mijn eerste prijsje te kunnen pakken, maar gelukkig konden we nog met 4 wegrijden en warempel zelfs nog in de laatste rechte strook aan te sluiten bij de groep voor ons. Hoewel de krampen al van voor de aansluiting constant toesloegen haalde ik nog eens alles uit mijn kas en werd ik toch nog 17de.