LCMT Triathlon

25 May 2017

Etappe triatlon over 4 dagen

Het voorbije Hemelvaartweekend stonden we nu voor de 2de maal op rij met het ganse Team Bikesensation aan de start van de Luxemburg Cycling en Mountainbike Tour in Houffalize. Dit is een evenement waarbij men kan kiezen tussen 3 cyclo etappes of 3 MTB etappes of de combi formule, dat is 4 dagen afwisselend cyclo of MTB. Nieuw dit jaar was de triathlonformule. Deze formule is identiek aan de combiformule maar met extra zwem- en loopopdrachten. Ik had het idee geopperd naar de organisatie toe en ze waren er meteen enthousiast in mee gegaan. Voor ieder wat wils dus, ideaal dus als teamevent voor een multidisciplinair team als het onze.

Doordat mijn rustperiode deze winter pas in januari viel was dit voor mij de eerste afspraak die ik in het rood had aangestipt. De formule was sowieso op mijn lijf geschreven en dit zou ineens ook een goede stage vormen voor mijn volledige triathlon binnen 7 weken. 16 deelnemers hadden zich aangemeld, maar ik wist wel dat niet iedereen zou gaan voor het volledige programma. Om het haalbaar te houden konden de deelnemers ook af en toe een korter fietsonderdeel kiezen, maar verloren ze dan natuurlijk hun plaats in het klassement. De belangrijkste namen die ik op de deelnemerslijst zag waren Rinus Holvoet, een ervaren berg- en ironman atleet en Nic Meeus, die op het BK crossduathlon recent nog kort na mij was en 2 keer 5de in de Belman. Maar uiteindelijk zou blijken dat de finishers allemaal al wel hun strepen hadden verdient.

Etappe 1: 185km cyclo - 5km trailrun

Met een 200-tal granfondo rijders, combirijders en triatleten gingen we dus van start voor een prachtige rit richting Echternach. Met mooie kastelen, rotsen, meren als achtergrond zou zich ineens een heuse veldslag afspelen. De hellingen en de wind richting Luxemburgse grens zorgen al ineens dat duidelijk is wie zich zal gooien in de wedstrijd. Ik houd me mooi vooraan. Ik had me voorgenomen rustig te houden, maar zeker geen enkele triatleet te laten wegrijden van mij. Om daar in te slagen mocht ik natuurlijk zelf ook niet in de problemen komen. Na km 35 bij het verlaten van Clerveaux was het voor mij tijd om eens de balans op te maken van onze kopgroep. Als allerlaatste bengelde Rinus Holvoet nog als enige triatleet en hij riep me toe dat hij ging moeten lossen want dat dit tempo voor hem moordend was. Dit gaf me een kick natuurlijk. Er ontstond een kopgroep van 24 man en ik zat op mijn gemak. Een groot blok van Granfondoteam.be (blauw) en Bioracer Granfondoteam (zwart) namen de koers in handen en het tempo bleef constant heel hoog en ik zat op mijn duizende gemak. Ik wist dat ik hier nu massa's tijd aan het winnen was. Ik moest eten en drinken en zorgen dat ik hier zo lang mogelijk mijn karretje kon aanhaken. Na 80km kwam op een heel lange helling een 2de schifting. 10 man zou overboord gaan, maar ik kan nipt aanklampen. Maar ik zit ineens door al mijn cartouches en vanaf dan werd iedere kilometer aftellen.

Rond halfweg aan de bevoorrading ging het een eind rustig. Maar op de terugweg in de open vlaktes, waar de wind serieus speelde en er af en toe waaiers werden opgezet was duidelijk dat die mannen niet met 14 naar Houffalize terug wensten terug te keren. Ik had voor mezelf al 3 kennissen (combirijders Tom Van de Keere, Tom Vandenbussche en Dirk Beulens) in de groep bij wie ik zou blijven. Ervaren mannen, die waarschijnlijk net als ik zo snel , maar ook zo economisch mogelijk terug in Houffalize wensten te geraken.

Zo geschiede en ik zou uiteindelijk met Dirk Beulens nog afgescheiden op plaats 8 binnenkomen, met lichte voorsprong op de 2 andere combirijders. In de wisselzone kreeg ik al direct een micro onder de neus gestopt met de vraag of ik het nog zag zitten mijn rondje van 5km te lopen. Natuurlijk niet! Ik was compleet leeg en kapot en bevangen door de hitte. Ik vertrok samen met mijn 12-jarige zoon Yannis, die het de max vond om elke dag met mij mee te lopen. Heel rustig en na 2 km tsjolen kwam ik er op de trailpaadjes door en kon ik vlot uitlopen. Maar ondertussen was het nog wachten op de eerste achtervolgers op de fiets. Ik zou uiteindelijk deze etappe na 6u10 met 38min voorsprong winnen. Maar ik was kapot. Vooral Nic Meeus leek nog te stralen na een voor hem rustige rit. 'Hoe zie jij de recuperatie naar morgen toe?', vroeg de speaker. Tja, dat was inderdaad een probleem. Ik had er zelf geen enkel benul van hoe ik dat ging aan boord leggen. Terstond kreeg ik van de organisatie de sleutel aangereikt: één koele Chouffe.

Etappe 2: 500m zwemmen, 90km MTB, 5km trailrun

Als soort van publi voor het hotel moesten we al om 7u present tekenen voor 500m baantjes zwemmen. De ideale manier om op een rustige manier eens mijn concurrenten te leren kennen. Na een rustige 8min12 kon ik gaan ontbijten.

Vandaag wist ik dat ik die 90km MTB heel verstandig zou moeten aanpakken. Voor ervaren MTB'rs is dat op zich al een heuse opdracht met alle moeilijke bekende hindernissen die aanwezig zijn rond La Roche en Houffalize. Ook de zon zou weer uitpakken. Trots als een pauw met mijn groene leiderstrui, laat ik de honderden bikers die aan hun eerste dag toe zijn als gekken vertrekken. Ik rijd een ganse dag heel attent. Ik wil geen breuk of pech of andere fouten maken. Met zo weinig mogelijk moeite toch zo efficiënt mogelijk de hindernissen trotseren die toch soms echt serieuze huzarenstukken waren. Ik weet de ganse dag niks af van mijn positie, maar zie aan de bikers rond mij dat ik eigenlijk een heel goede wedstrijd aan het rijden ben. Ik blijk de 1ste triatleet te zijn aan de aankomst met 15min voorsprong. Ook de trailrun ging heel rustig maar vlot. Na een dag, dat menig MTB'er heel getekend binnenkwamen.

Etappe 3: 2600m zwemmen, 147km cyclo, 4km trailrun

Dit was de etappe waar ik naar uitkeek. Een heuse echte triathlon zonder de slopende loopfase. Tijdritfietsen waren toegestaan, maar stayeren ook. Het was vrij aan ons om te doen wat we wilden. Ik keek er naar uit om vandaag eens uit te pakken op de Slice. Met 12 gingen we van start in het meer van Nisramont, waar ik echt het mooiste zwemnummer uit mijn carriere kreeg voorgeschoteld. Na 1300m een inham inzwemmen, rots aantikken, nummer afroepen en terugkeren. Geen gevecht in het water, geen rimpel op het water, de zon die schijnt, rotsen om langs te glijden, prachtig!

Als 4de kom ik uit het water. Rinus verdoet wat extra tijd en vertrekt met mij uit de diepe vallei. Rinus en ikzelf begonnen in dezelfde wielerploeg onze wielercarriere in dezelfde periode. Alleen was hij dan nog nieuweling en ikzelf al 27 jarige elite zonder contract renner. Hoewel we elkaar altijd wat zijn blijven volgen, hadden we elkaar toch al een hele tijd niet meer gezien. We legden ons plat op het stuur in de mate van het mogelijk en reden vrolijk genietend naast elkaar, terwijl de zon stilaan weer serieus begon op te spelen. Er werden toffe herinneringen opgehaald.

Aan de bevoorrading pikte ik Paul Embrechts en de Fransman Arnaud Vaast op, de 2 leiders in de etappe. Niemand leek echt gehaast en al snel besloten we om samen te fietsen. De dash zat er bij niemand op om opnieuw 147km elkaar het leven zuur te maken. Toen ook Nic Meeus kwam aansluiten werd het een gezellig quintet dat door de Ardennen cruiste. Deze rit werd vooral een gevecht tegen de hitte, maar verzacht door de vele aangename gesprekken. We hadden amper 27km/u, maar ik was weer compleet aan het afglijden op het laatste. Ik besefte heel goed dat ik in deze rit door mijn concurrenten beschermd geweest ben tegen mezelf. Hier zou ik mezelf tegengekomen zijn. In de laatste run word ik pas 4de en zou ik een 4-tal minuten moeten prijsgeven. Ik zou de laatste etappe ingaan met 52min voorsprong op Nic Meeus. Diedrik De Mulder en Eddy Verscheuren stonden er echter helemaal alleen voor maar leken wonderbaarlijk ook die hitte weer goed te hebben doorstaan.

Etappe 4: 61km MTB, 11km trailrun

Iedereen zou denken dat een mens na 3 zo'n dagen op zijn gat zou zitten, maar nee, ik beleefde warempel mijn best dag. Het weer was wat gedraaid, het was iets frisser geworden. Bovendien had ik de voorbije 2 dagen eigenlijk niets intensiefs meer gedaan. In de start zat ik direct goed vooraan met de betere MTB'rs en dat leverde me direct na wat hindernissen een heleboel gratis voorsprong op tov mijn concurrenten. Vanaf dan was het consolideren en op safe rijden. Ik wou geen accidenten tegenkomen. Vrij fris kon ik beginnen lopen met Yannis, voor wie dit een heuse uitdaging zou worden. Op en rond het wereldbeker parcours in Houffalize beleefden we een prachtig vader - zoon gloriemoment. Het was prachtig.

Bij deze wens ik nog mijn diepste respect te betuigen aan mijn 3 concurrenten die de wedstrijd ook afwerkten. Door te kunnen meegaan in die eerste etappe had ik het toch een stuk gemakkelijker. Ook mijn diepe dank voor mijn vrouw en zoon, die mij 4 dagen tot in de puntjes begeleid hebben en dit voor mij 1 van de mooiste belevenissen uit mijn leven maakten.

UITSLAG:

4 finishers:
1. Niki Devoldere
2. Nic Meeus (winnaar puntenklassement, punten werden gegeven per discipline)
3. Diedrik de Mulder
4. Eddy Verschueren