MTB Chrono Arras (Fr)

11 March 2017

1ste MTB overwinning!

Het voorbije weekend in Arras had ik al een tijdje aangestipt. Op zondag stond er een crossduathlon geprogrammeerd en op zaterdag een MTB competitie. Maar vooral, het waren formules waar we wel met het ganse gezin plezier zouden aan beleven. Ook de stad Arras zelf stond al een tijdje op het verlanglijstje om eens te boeken. Met het voorspelde goede weer trok ik dus met de menage naar Arras. Precies als op reis, maar dan op amper 100km van Izegem.

De wedstrijd zaterdag bestond uit een verplichte toertocht van 32km met aansluitend een wedstrijd van 10km op 2 afgesloten ronden van 5km. Een parcour dat trouwens ook dienst zou doen voor de crossduathlon op zondag.

Voor de toertocht doe ik al direct een verkenning van dat circuitje met mijn zoon Yannis om te zien of die haalbaar zou zijn op mijn Fury (mijn strandfiets). Het bleek inderdaad op mijn lijf en dat van de Fury geschreven te zijn. Van één strook van een 600-tal meter licht bergop in een zware veldweg, zei ik al direct tegen Yannis dat dit mijn strook zou worden. Het zou een moeilijke opdracht worden om door te trekken en danseuse op het grote verzet tot boven, maar dit zou ineens veel tijdswinst opleveren. Dat is wat ik goed kan, dus ik zou alles op die strook inzetten. Daarvoor is mijn Fury gemaakt.

Ik fiets de toertocht samen met Yannis die een kortere afstand doet, tot aan de splitsing. Dit is eigenlijk wel een mooie formule. Zo heb je eens tijd om te genieten van de omgeving. En genieten was het in elk geval. Onder een stralende zon rustig een onbekende streek leren kennen, kleine dorpjes, niks van asfalt en toch een bijna moddervrij parcour. Tevens had de organisatie ook nog in 2 bevoorradingen voorzien voor slechts 32km.

Na de toertocht namen we dan met 26 renners de start van de wedstrijd over 2x5km. In de massastart kan ik op de kasseien van de Place des armes in de citadel van Arras meteen kopstart nemen met Julien Leclercq. We draaien al snel rond op een snel bospad, maar ik probeer vooral te herstellen om een eerste keer te kunnen testen op 'mijn' veldweg. Ik neem de kop in de afdaling om mij dan rustig op gang te trekken in de veldweg. Even lijkt hij mij te passeren, maar ik blijf gelijdelijk aan versnellen en groter schakelen en blijf dansen op die pedalen tot hij plooit. Het nadeel aan die strook is dat vanaf de moment je je neerzet, je direct heel wat tijd verliest.

De rest van de wedstrijd gaat op adrenaline. De snelheid ligt heel hoog en op een technische passage kom ik nog even in de problemen toen de gemotoriseerde voorrijder van de organisatie zichzelf vastrijdt. Aangemoedigd door heel veel supporters vlieg ik over de Place des armes voor mijn 2de ronde, maar ik ben iets over mijn toeren gegaan. Bij de 2de passage op de veldweg, geraak ook ikzelf niet meer tot boven in de veldweg. Een belangrijke les voor morgen dus, want in de duathlon, moet ik deze strook 4 keer overwinnen. De voorsprong blijft wel ruim en het is nu vooral zaak om aan die hoge snelheden in de vele grindbochten en enkele technischere stroken geen fouten meer te maken.

Zo kan ik voor het eerst met mijn armen in de lucht in een MTB wedstrijd over de meet rijden. Een zalig gevoel die naar meer smaakt.