MTB strandrace De Panne

20 November 2016

Uitwaaien aan zee.

Ik moet toegeven dat ik het momenteel een beetje moeilijk heb. Het zware weekend dat ik vorige week maakte in de Ardennen is mij slecht bevallen en het was al zo kort na Reusel. Na de 4 cimes de Battice waren mijn benen zo kapot, dat ik pas zaterdag terug wat los kon lopen. Ook fietsen ging amper en met de voorbije ijskoude regendagen was losfietsen ook niet veel geen optie. Ik voelde me bovendien doodop, terwijl ik in funktie van de lange afstandsduathlon in Damme en de hel van Kasterlee, toch graag nog wat had doorgetrokken.

Niets van dit dus. Ondertussen ben ik oud genoeg om te beseffen dat forceren geen zin heeft. Rust dus, alhoewel het met tegenzin was. Toch stond de beachrace in de Panne zondag op mijn kalender. Een wedstrijd waar de ploeg wel veel belang aan hecht en waarvoor ik mezelf toch wel wat druk opleg. Maar het blijkt dus dat ik niet in alles kan blijven goed zijn.

Door de storm werd het nog een hele belevenis, waarvan ik eigenlijk wel blij ben dat ik het heb meegemaakt. Helaas werd de wedstrijd ingekort tot 17km ipv 55km. Iets wat ik persoonlijk spijtig vond. De start was tegenwind, ideaal dus voor een oude knar. Ik wist dat de sponsor de wedstrijd live zou volgen, dus ik probeerde mij een paar keer in beeld te rijden in een zinloze ontsnapping. Het was echt bonken tegen een muur van wind.

Aan het keerpunt in Bray-Dunes zou de hel losbreken. Vooraan het strand afrijden is daar superbelangrijk. Ik vecht als een leeuw tegen het peloton en de wind, maar helaas schat ik pas in 60ste positie of iets op den dijk te komen. En met die hevige rugwind liggen de posities dan al zo goed als vast. Ik mis ook al wat de explosiviteit in het bochtenwerk en ben ook wat bang in de glibberige bochten daar in de straten van Bray-Dunes. Iedereen rijdt als een gek. Ik wil echt geen risico's pakken. Ook het nemen van losse zandstroken aan 60km/u zorgden toch voor wat schrik. Allemaal zaken die eigenlijk niet zouden mogen in zo'n korte wedstrijd. Op het strand windmee heb ik dit jaar wel voldoende vitessen mee en kan ik zelfs wat plaatsen goed maken, maar ik ondervind ook dat mijn snelheid zo stilaan ook aan het afbotten is. De koers is al iets te lang gedaan en de duurtrainingen richting de hel hebben van mij een ander type fietser gemaakt, die op dergelijke wedstrijden niet kan meestrijden op het niveau dat ik zou willen meestrijden.

Ik zit in een hele grote groep in de laatste paar kilometer tegen wind, waarmee ik moet spurten. De finish is een loopfinish tegen wind. Weer een zotte boel en de helft vliegt op elkaar, maar ik neem geen risico's. Ik mis de fut en de vechtlust om zo ver in de wedstrijd nog te vechten. Ik word 78ste op 1200.

Achteraf bekeken kwam het mij eigenlijk goed uit dat de wedstrijd was ingekort. Ik heb nog wat losgelopen na de race en ik voel me in de avond eindelijk na een week weer fit en fris. Hopelijk kan ik nu weer een paar goede trainingsdagen insteken en wie weet nog een mooie prestatie neerzetten zaterdag in Damme. Een wedstrijd die mij toch op het lijf zou moeten geschreven zijn.

Dank aan Pomer voor de foto!