Nachttrail des étoiles Oteppe.

22 November 2019

Dit weekend stond niks speciaals gepland, dus ideaal om nog eens naar de caravan te trekken en om ze ondertussen winterklaar te maken.

Maar zo maar een weekendje relaxen is nu niet direct aan ons gespendeerd. Toen we een aankondiging zagen voor de nachttrail in Oteppe, die langs de heenweg naar de caravan ligt, konden we die niet laten liggen. Na ons debuut in Ecaussine vorig jaar hadden we veel goesting om nog eens zo'n nachttrail te doen. Emma huilde omdat zij een gewone kinderloop mocht meedoen, maar de opluchting was enorm toen ze zag dat het voor de kinderen ook een echte nachttrail was.

Een 20-tal kinderen vertrokken van op de indrukwekkende camping in Oteppe de duisternis in. Het was toch wat bang afwachten op een bergpaadje, dat ik nog kende van een vroegere crossduathlon, wanneer ons Emma terug uit de duisternis zou opduiken. Toen Emma als 4de en 1ste meisje over de meet kwam, werden we overstelpt door stoere verhalen. We keken eens naar elkaar, draaiden eens met onze ogen, het leek ons allemaal ferm overdreven.

Een 20-tal minuten later trok ik samen met Yannis en een 350-tal concurrenten van start voor de nachttrail over 11 of 21,7km. Yannis had lang getwijfeld, maar uiteindelijk toch voor de 21km gekozen. We zouden het op het gemak doen en alhoewel Yannis daar niet zo enthousiast over leek, zou ik toch bij hem blijven.

Toch ging hij behoorlijk snel van start. De eerste km aan dik 13km/u, weliswaar bergaf, maar al ferm door de bagger. Ik moest al harken om hem te volgen. Maar na die eerste km volgde niks dan miserie. Diepe modder, riviergeulen, beken, weides, koeiesporen, waar je tot over de enkels in de modder zat. Talluds waar je op handen en voeten omhoog moest kruipen, bos door het kreupelhout, waar geen paden meer te bespeuren waren, gewoon de reflecterende markeringen op de bomen volgen. Landerijen dwarsen tot er 10kg aarde aan de schoenen klitte, onder en over prikkel draden kruipen. En dit allemaal in het pikdonker. Na anderhalve kilometer was Yannis al zijn schoen kwijt en was hij heel erg ontgoocheld over het tijdsverlies, maar ik drukte hem op het hard dat dit wel eens een heel lange toch zou kunnen worden, dat hij kalm moest blijven. Toen we zo'n dikke 5km ver waren, moest hij toegeven dat hij blij was dat ik bij hem was gebleven. Ik moet eerlijk bekennen dat ik op dit parcour geen geruste minuut zou gekend hebben wetende dat hij helemaal alleen achter kwam.

Dit was zeker de meeste technische trail die ik ooit liep en dat dan nog in het donker. Gelukkig was het 2de deel iets meer beloopbaar. Yannis had het lastig maar een goed ritme gevonden en we konden zonder al te veel problemen uitlopen. Aan de meet vielen we toch in elkaars armen. De laatste kilometers had Yannis het wel serieus lastig gekregen en ikzelf was enorm opgelucht dat dit avontuur goed afgelopen was. En bovendien besefte ik ook wat een prachtig vader-zoon moment ik had meegemaakt. Om zo samen door de nacht te lopen, dat was een gevoel die niet te beschrijven is.

We werden samen 28ste en 29ste die de 21,7km finishten in een tempo dat toch nog net boven de 10km/u lag.

Alweer een fantastische ervaring rijker trokken we dus naar Sippenaeken, waar ik op zaterdag van een verrassend mooi ritje kon genieten. Op de reutel trok ik met mijn MTB via kleine weggetjes waar ik normaal nooit kom met mijn racer richting Hoge Venen, waar ik bij toeval samen met een andere fietser kwam uit Eupen, die me een mooie lus in de Hoge Venen leerde kennen, waar ik nog niet eerder kwam. De kleuren in de Hoge Venen zijn mooi op dit moment!

Zondag trokken we dan met de zon aan de hemel naar Scherpenheuvel, een streek die ik ook niet kende, maar die op de terugweg lag. Ik reed er samen met Yannis de 50km. Ik verwachtte absoluut niet veel van de tocht, maar werd warempel getrakteerd op de mooiste VTT die ik ken in Vlaanderen. Het was genieten met Yannis van de ene single track na de andere, waar we elkaar soms spelenderwijs het vuur aan de schenen legden.

Kortom, het was een perfect weekend.