Red Rock Challenge X-duathlon.

10 October 2016

Dit weekend trok ik met het gezin naar Luxemburg naar de zogenaamde Red Rock region ten zuiden van Luxemburg stad aan de Franse grens. Een gebied bekend dus voor zijn rode rotsen.

Daar vond in het kader van een compleet outdoor sportweekend de Red Rock challenge crossduathlon plaats. Een wedstrijd die ik heel graag eens wou mee doen omdat hij in een speciale formule werd gehouden. In plaats van lopen, MTB en dan terug lopen, werd gestart met mountainbiken om dan halfweg een trailrun te moeten doen van 10km en dan terug te moeten mountainbiken.

In crossduathlons is mijn eerste run meestal het zwakste onderdeel, dus dat werd hier uitgeschakeld. Normaal zou ik hier eens moeten de luxe hebben om als betere fietser eens niet op achtervolgen te moeten zijn aangewezen.

21km MTB, 10km lopen en nog eens 18km MTB stonden op het programma. Er was tevens een MTB wedstrijd over 2 dagen en voor die mannen was de eerste etappe dezelfde 39km, die wij hadden te overbruggen. De start werd ook samen gehouden. Een voordeel voor mij, want zo had ik ploegmaat van Team Bikesensation, Bram Huysentruyt aan mijn zijde. Net voor de start informeer ik nog eens bij Louis Mathieu naar de kwaliteit van het deelnemersveld. Louis is één van de weinige triatleten die meestal nog een snellere tijd op de MTB neerzet dan ikzelf en dus op de crosstriathlons meestal een eind voor mij is. Als Luxemburger kan hij veel beter de concurrentie die ook uit Frankrijk is komen opdagen inschatten. Hij zegt me dat er zeker nog 3 a 4 goede atleten aanwezig waren. Daar ging mijn hoop op een podiumplaats. Toch had ik mij voorgenomen om in het eerste fietsonderdeel alles te geven zodat ik hopelijk voorin in de wedstrijd zat vooraleer te moeten lopen. Ik had ondertussen gezien dat het aantal hoogtemeters nog mee viel, dus als ik niet te veel miserie had op technische passages moest dit lukken.

In de start neem ik meteen samen met Bram de kop. Ideaal! In de vlakkere eerste 2 kilometer blijft hij keihard tempo maken en ik zit in een zetel. Een paar kleinere hindernissen zorgen al snel dat er achter ons niet al te veel meer gedrongen word! Eens we aan het betere MTB werk beginnen is al snel duidelijk dat we met een kopgroep van 5 zitten. Ik neem de kop in de meer technische passages zodat ik zeker de rol niet moet lossen. Op de klims met korte haarspeldbochtjes kon ik de tegenstand inschatten en dat was echt een domper. Naast Bram, waren de andere 3 allemaal duatleten en Louis Matthieu, waarvan ik uitging dat hij mij zeker zou kloppen, was daar dan nog niet bij. Hijzelf had blijkbaar geen zo'n goede start gehad. Een top 5 zou dus zelf nog heel moeilijk worden en ik zat al echt tegen mijn limieten aan te rijden. Gelukkig had ik Bram, die bleef de snelheid op de snellere stukken heel hoog houden, waardoor we er toch eentje overboord kunnen gooien. Maar op een 3-tal kilometer komt Mathieu aansluiten en was ondertussen een atleet uit een MTB team van de Vogezen in de aanval gegaan. Men riep ons al snel toe dat hij een minuut voorsprong had. Pfff, wat een niveau! Ik had warempel beter gewoon aan de MTB wedstrijd meegedaan.

Na de wissel aan de fonds de gras, een mooi gebied met de befaamde rode rotsen, loop ik al snel in 4de positie. Louis Mathieu vloog er al snel vandoor, na de leider, een atleet van Reims, die om ongekende reden tijdens het lopen uit de wedstrijd zou verdwijnen. Na 3km kon ikzelf de snelste fietser van de Vogezen bijhalen. Ik rekende snel uit. Als ik 1 minuut kon goed maken op 3km, zou hij hopelijk na 10km, zonder inzinking van mezelf, 2 minuten aan zijn been hebben, wat voldoende moest zijn voor het 2de fietsnummer. Ik bleef tegen mijn limieten aanlopen, met het verstand op 0. Na 7km leek het licht uit te gaan, maar ik had gelukkig gezorgd voor wat suikers maar die opnemen zonder water is niet zo simpel. Gelukkig bereik ik toch na een heel goed loopnummer als 2de de wissel. De 3de komt pas binnen als ik al vertrek.

Helaas is zo'n 2de fietsnummer iets wat we niet gewoon zijn. Bij iedere klim op mijn koffiemolentje zitten krampen klaar in mijn beide kuiten. Ik heb daar nog nooit geen krampen gehad. Gelukkig moest er niet super veel geklommen worden en was het vooral geconcentreerd blijven op de single tracks. Ik wou absoluut materiaal pech vermijden. Ik kan mijn voorsprongen behouden en kom aan op amper 1m30 van Louis als 2de. Ik besef dat ik met mijn mogelijkheden echt een superwedstrijd deed en geniet er echt van. Bram won natuurlijk de MTB race. Dubbel feest dus.