Sandman crosstriathlon De Panne

17 September 2016

Gisteren stond de 2de editie van de Sandman crosstriathlon in De Panne op het programma. Organisatoren waar ik heel veel sympathie voor heb, maar die het om onbegrijpelijke reden heel moeilijk hebben veel deelnemers aan te trekken.
Dit jaar koos de organisatie er voor om zowat alle afstanden te verdubbelen en ook hadden ze heel wat moeite gedaan om wat toppers aan de start te krijgen. Ook het parcours speelde zich niet alleen maar op het strand af, maar ook in het bekende Calemeynbos en op de Romeinse vlakte, een mooi natuurgebied.

Juiste materiaalkeuze was voor deze gemengde omloop moeilijk, dus ik was vroeg ter plaatse om de boel te verkennen. Ik verkoos lichte grip vooraan en een pure strandband achteraan. Gelukkig had ik het parcour verkend want op de bochtige single track door het Calemeynbos bleek dat het niet zou lukken met de zachte bandendruk, die gebruikelijk is op het strand. Tijdens de verkenning had ik ook al snel door dat dit parcour echt voor een wielrenner was. Ik kreeg er al spijt van dat dit mijn 5de wedstrijd op 7 dagen was en dat ik gisteren nog het ondergeregende criterium in Oekene gereden had, die toch nog wat sporen in de benen had nagelaten.

Er heerste blijkbaar een soort van springtij en ondanks het prachtige weer, was de zee heel wild. Zo'n wilde zee was echt een primeur voor mij. Ik probeer in het gevecht met de golven, toch een economische manier van zwemmen of eerder overleven te vinden. Bij momenten kwam ik bijna zeeziek. Het was echt een gevecht en ik moest ook constant mijn richting bijsturen. Ik werd warempel dronken van alcoholvrij zoutwater. Als 10de kwam ik terug aan wal. Maar ik meende te horen dat ik al 5min achterstand had op de leiders.

Maar toen ik aan een kleine aanlooplus op het strand begon en een mooi zicht had op mijn achterstand, zakte de moed me helemaal in de schoenen. Als ex-winnaar stond ik voor een hopeloze opdracht. Je kon de wedstrijd ook in een trio-aflossingsformule meedoen. Ik zag de 2 leiders mooi meerijden in het zog van een trio rijder. Ook erachter was een trio-rijder concurrenten op sleeptouw aan het nemen. Ikzelf stond er helemaal alleen voor. Nu ja, ik mocht niet panikeren. 38km MTB stonden er op het programma en er moesten slechts 9km echt op het strand gereden worden, voor de rest was constant draaien en keren en veel optrekken. Ik bleek de ideale sloefkes onder mijn beach fury gelegd te hebben die ik ook gevuld had met de ideale bandendruk. De eerste ronde maakte ik nog wat foutjes, maar de volgende 2 ronden kwam ik echt helemaal in mijn nopjes. Zonder forceren, want er stonden nog een loodzware 12km lopen op het programma, rijd ik naar plaats 3. Op een kleine 3 minuten van de leider, die toch ongenaakbaar in het lopen zou zijn en een 2 tal minuten op de 2de.

Na 1u40 wedstrijd begon het onderdeel waar ik toch wel wat schrik voor had. Op het strand had ik ook gezien dat mijn concurrenten achter mij ook niet spectaculair tijd verloren. Op die 12km lopen stelt een minuut immers niks voor. 2 ronden van 6km dienden afgelegd te worden. Na 1km op het strand mochten we de Romeinse vlakte in. Iets waar ik nog nooit van gehoord had, maar iets wat ik nooit meer zal vergeten. We werden gedurende 4km door een zandbak gestuurd. Bergop en bergaf in een eindeloze zandbak door los zand. Dit was gewoon onmenselijk. Ik had schrik om mijn podiumplaats te verliezen want ik voel me hier echt als een oud boerepaard die aan de processie van Echternach bezig was. Maar toen ik terug op het strand kwam zag ik dat ik warempel genaderd was op de 2de. Aan het keerpunt zie ik geen gevaar meer uit de achtergrond. Die podiumplaats was dus binnen, maar een 2de plaats was dus nog mogelijk.

Bij het binnengaan van de Romeinse vlakt heb ik de 2de te pakken en die ziet precies nog meer op tegen die 2de onmenselijke passage, dan ikzelf. Dat gaf me vleugels. Zo kon ik na Yeray Luxem een mooie 2de plaats behalen na een inspanning van 2u40, die er een tijdje zal inhakken. Maar wat een mooie wedstrijd en goede organisatie. En daarom ben ik toch wel heel gefrustreerd. Ik zal het Vlaamse triathlon wereldje nooit begrijpen. Deze wedstrijd koste maar liefst 1/5de van de internationale Xterra (crosstriathlon) die dit jaar in Namen voor het eerst werd gehouden. Daar stonden vele 100-en Vlamingen aan de start die ik nooit elders in de kleine crosstriathlons tegen kom. Iedereen klaagt over de dure inschrijvingsgelden, maar goede organisatoren , die het goed menen laat iedereen links liggen. Alles was aanwezig in De Panne: Mooi prijzengeld, douches, bikewash, gevarieerd uitdagend parcour, massa's signaalgevers, vriendelijke medewerkers. Kortom alles was perfekt, zelfs met mijn meest kritische oog kan ik voor die mensen geen opmerkingen maken, iets wat ze iedere deelnemer meermaals vragen. Er was natuurlijk ook Ieper en Damme op hetzelfde weekend, maar normaal zijn dat geen wedstrijden die in dezelfde visvijver vissen. Ik hoop echt dat deze wedstrijd niet van de kalender verdwijnt.