Wolfgangsee Challenge Crosstriathlon

23 May 2015

Van deze crosstriathlon had ik dit voorjaar mijn doel gemaakt. Op het programma 1500m zwemmen in de Wolfgangsee (Oostenrijk), 42km MTB met maar liefst 1500 hoogtemeters tussen 500m en 1500m hoogte en er wordt afgesloten met een trailrun van 15km. De langste crosstriathlon van Oostenrijk volgens de organisatie, maar bij mijn weten zowat de langste van West-Europa. De mooie lokatie, de wedstrijdafstanden, waar ik als fietser zeker in het voordeel ben en de mogelijkheid om de dag erna ook nog een kwarttriathlon mee te doen waarvan een gezamelijk klassement, de King Challenge, gemaakt wordt hebben me naar dit mooi stukje Oostenrijk doen trekken.

Helaas waren de weersomstandigheden heel slecht. Het is er al enkele dagen aan het regenen en de temperaturen komen amper boven de 8°C uit. Met een watertemperatuur van 13°C en een omgevingstemperatuur van 8°C wordt beslist om de wedstrijden om te vormen naar een duathlon. 5km lopen - 42km MTB en 10km lopen staan op het programma. Nog een beetje extra voordeel voor mij dus, al had ik wel graag in dat super heldere water willen zwemmen.

Er waren redelijk wat atleten niet komen opdagen, waardoor we met slechts 37 deelnemers starten voor de lange afstand. 6, waarvan 1 dame, hiervan zouden meedingen voor de titel van King. Ik weet dat er een zware opdracht te wachten staat en ga op een pittig tempo van start, zonder te forceren. Ik tik af na 21 min voor 5,1 km op een 15de plaats zonder forceren. Maar ik schrik me bijna dood als Pascale me toeroept dat ik al 4 min achterstand heb op de leider.

Met veel goede moed begin ik aan het fietsen dat eerst over een vlok aanloopstuk van 6,5 km bestaat. Ik kan enkelen inhalen en probeer ze een beetje te doen meewerken. Na 6,5km draaien we de bergen in en gaat het in 10km 1000m de hoogte in. Een klim die ik verkent heb en waarvan ik weet dat doseren hier heel belangrijk zal zijn. Ik heb een super gevoel en ga heel hard, denk ik althans. De atleet in mijn wiel blijft maar klagen over hoe hard ik rijd en dat we zeker naar de kop van de wedstrijd aan het fietsen zijn, maar ik zie niemand. Het begint ook een beetje op mijn zenuwen te werken dat die kerel niet wil lossen. Een 2-tal atleten halen we in, ikzelf ken geen enkele dip en heb zelfs het gevoel almaar harder te gaan. De vele hoogtemeters in de BeMC van vorige week renderen zeker.

Jammer genoeg verlies ik boven de voeling met die atleet die in mijn wiel zat. Een loopstrook door een deels besneeuwde alpenweide leek me niet zo goed te bevallen. De afdaling was ook niet echt mijn ding. Alhoewel het merendeel uit grindwegen bestond kon ik verre van voluit gaan door de mist, waardoor het echt hachelijk fietsen was. Ondertussen bleef het maar regenen, waardoor het echt een gevecht was tegen de kou. In een technische afdaling kon ik amper nog remmen. De 2de klim was een zegen om mij weer een beetje op te warmen. Hier geef ik mij volledig en de mensen van de korte afstand leken stil te staan, die hier ondertussen op het parcour zaten. Maar niemand van de lange afstand te zien. In de laatste afdaling schud ik bijna van mijn fiets door te rillen van de kou. Normaal ben ik in dergelijke omstandigheden sterk, maar dit is wel extreem.

Ik wissel als 9de met een 7de fietstijd. Ik reed als laatste een fietstijd van onder de 2u. In de afsluitende 10km lopen kan ik mooi opbouwen. Na 1km maak ik een nijdige val, maar voor de rest gaat het almaar beter. De laatste km spurt ik nog zelfs voor de 7de plaats, maar ik strand op 1sec. Ik weet van mezelf dat ik een perfecte wedstrijd heb afgewerkt. Ik heb er alles uitgehaald wat er in zat, ook tijdens de voorbereidingen, maar ik kan niet ontkennen dat de uitslag mij toch wel een beetje ontgoocheld. 8ste op 37 is nu niet echt spectaculair, maar nu, een week later heb ik al wat zicht op het deelnemersveld en ik kan echt trots zijn. Mijn concurrenten waren geen pannekoeken. In de King Challenge sta ik 2de met 4 min voorsprong op de 3de. Morgen moet ik dus deze podiumplaats verdedigen.