X-duathlon Damme LD (10-60-10)

26 November 2016

Zaterdag stond met De Duivelshond X duathlon in Damme de 3de van 4 belangrijke najaarsdoelen op mijn programma. Deze duathlon stond voor de eerste keer op de kalender en gaat ook over de lange afstand, die weliswaar nog altijd maar de helft is van wat ons te wachten staat in de Hel van Kasterlee binnen 3 weken.

Na Wetteren en Reusel, ben ik blij dat we nog een dergelijke wedstrijd bij hebben op de kalender en zeker als het nog eens zo dichtbij is. Hoewel deze wedstrijden er vooral gekomen zijn als voorbereidingswedstrijden voor Kasterlee, zou ik gerust van deze wedstrijden wel mijn hoofddoel willen maken. Om de een of andere reden ligt die afstand mij enorm. Daar waar de mannen van de korte afstand heel vaak plooien door de lange afstand en daar waar de mannen van de hele lange adem zich toch verslikken in de intensiteit, lijk ik mij als een vis in het water te voelen. De kunst is om 3u30 de motor net tegen het rood te kunnen laten draaien en dat gaat me goed af, al ben ik me wel bewust dat ik voor Kasterlee ook een tandje lager zal moeten schakelen. Hopelijk zal me dat toch niet al te veel snelheidsverlies opleveren.

Het scheelde weinig of ik was niet gestart voor deze wedstrijd. De week vooraf was ik niet echt ziek, maar ik voelde dat mijn lichaam onderhuids aan het vechten was. Buikgriep zat in huis en ook ik had te kampen met allerlei ongemakken in de spijsvertering. Maar toch trok ik vrijdag nog na een bezoek aan de fietsenmaker in de regio daar naar Brugge om het parcour te verkennen. Het parcour lag er heel snel bij, en ondanks de vele regen in het verleden lag het er droog bij. De keuze was gemaakt. Als ik een slechte dag zou hebben zou ik er toch een goede duurtraining van maken. Op dat parcour zou het geen 'tsjolen' zijn.

Het was heel frisjes aan de start toen we met 55 deelnemers vertrokken voor 4 mooie lusjes door het bos. Wat op en af, draaien en keren. Ik start gemoedzaam en zie direct aan mijn kilometertijden dat het niet lekker loopt. Het is koud en nog vroeg in de ochtend. Dat zal er ook wel allemaal mee te maken hebben. Ik kan toch geleidelijk wat inhalen en kom bij mijn koerscopain Ward Vandermeiren, die ook wat trager loopt dan normaal door een lichte blessure. We blijven samen tot aan de wissel om dan samen te fietsen. Op deze snelle omloop konden we elkaars hulp zeker gebruiken.

Rond de 20ste plaats wisselen we. We hebben geluk. Op de korte afstand hoor ik dat de leider Kris Coddens ook net in de wissel komt. Die kan ook een stukje fietsen. Geen tijd om te bekomen en we geven er direct met 3 een serieuze lap op. Na 1 ronde van de 4 hebben we enkel nog de top 5 voor ons rijden.Helaas ging ik halfweg de eerste ronde serieus onderuit en besloten mijn kompanen om op mij te wachten. Daarvoor ben ik ze heel dankbaar, want mijn wedstrijd zou er heel anders uit gezien hebben. Wij zijn met een groepje van 4 tot we nummer 6 en 7 inhalen en zowat iedereen in elkaar blijft steken en ten val komt. Ward en ikzelf schieten alleen over en heel wat tegenstand staat te voet. We blijven gas geven. Na 1u hebben we meer dan 31km. Ook het koppel op plaats 4 en 5 moet er aan geloven en ze doen teken dat we zot zijn. Maar het gaat goed. Ik eet en drink en heb nooit echt het gevoel over mijn toeren te gaan. Na bijna 3 ronden hebben we eindelijk de 2de te pakken nl Glen Vandevyvere. Die toch stilaan een beetje een zwart beest aan het worden is voor mij. Men roept ons ook toe dat we ondertussen genaderd zijn tot op 2min30 van Seppe Odeyn.

Vanaf nu wordt het tactisch. Wereldkampioen Seppe kunnen we toch niet kloppen. Maar ik weet dat Glen wel eens een enorme klop van de hamer durft krijgen in de 2de run. Hij reed daar al 3 ronden alleen. Die moest serieus door zijn reserves zitten. Ik besluit direct de koers hard te maken in de hoop er met Ward alleen van door te kunnen gaan. Na iedere bocht in het bos trek ik hard door tot Ward tegenpruttelt. "We krijgen hem er toch niet af", roept hij. En ik geloofde het nog ook. Van waar die Vandevyvere zoveel energie haalt is mij een raadsel, maar die blijft maar spartelen en vechten.

Tijd voor een andere tactiek. De laatste ronde probeer ik zo zuinig mogelijk te rijden in de hoop nog een goed loopnummer neer te zetten. Het is uiteindelijk nog 10km en er kan nog veel gebeuren. Ik laat Glen zijn bord uiteten en hoop daarvan te kunnen profiteren. Ondertussen was de snelheid gevoelig gezakt. Ik begon er al mee in te zitten dat er volk ging terug komen. Want er komen heel wat snelle lopers achter. Op 5km van de wissel roept Ward plots dat zijn licht uit gaat. De man met de hamer sloeg genadeloos toe bij Ward. Een mooi voorbeeld van hoe verraderlijk deze afstand is. De combinatie kou, intensiteit en duur kan moordend zijn.

Hoewel ik mij enorm gespaard heb kom ik van mijn fiets als een oude man. Wat een ontgoocheling. De kuiten trokken direct tegen en ik kon amper een normale loopstijl aannemen. Dat wordt een probleem. Ik wou zo graag op dat podium. Mensen roepen me toe dat ik 4min voorsprong heb op de eerste gevaarlijke achtervolger. Helaas is dat niet zo veel. Ik verzeil in een tempo rond de 13km/u, maar ik kan echt geen beetje versnellen. Ik moet heel diep gaan om uiteindelijk met amper 50 sec voorsprong op de 4de mooi 3de te worden. Wat ben ik trots en blij! Het kan echt niet op dit najaar. Maar er is toch nog serieus werk aan de winkel. In Kasterlee zal mijn 2de run, die toch 30km is, toch een stuk beter moeten zijn want er zit een pak volk klaar om mij op de nek te vliegen. Ik wil ook de vele supporters bedanken! In de laatste run had ik jullie zeker nodig!